9η Κυριακὴ Λουκᾶ, «῾Η ὑλιστικὴ ζωή»

῾Η ὑλιστικὴ ζωὴ εἶναι καταστροφὴ γιὰ τὸν ἄνθρωπο

Κυριακὴ 9η Λουκᾶ, Εὐαγγέλιον Λκ. 12:16-21

 

«῝Α ἡτοίμασας τίνι ἔσται;»

Προοίμιον. ῾Ο πρωταγωνιστὴς τῆς παραβολῆς ποὺ ἀκούσαμε σήμερα στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο ἀποτελεῖ παράδειγμα πρὸς ἀποφυγήν, διότι ἀποδεικνύει μὲ τὸν καλύτερο τρόπο ὅτι ἡ ἀποκλειστικὴ προσκόλληση στὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ εἶναι καταστρεπτικὴ γιὰ τὸν ἄνθρωπο.

α. Καταστρέφει τὴν ἀξιοπρέπεια τοῦ ἀνθρώπου. ᾿Εκεῖνο ποὺ ἔχει σημασία γιὰ τὸν ἄνθρωπο δὲν εἶναι τὸ τί ἔχει, ἀλλὰ τὸ τί εἶναι. ῾Ο πολύτιμος θησαυρὸς τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶναι τὰ «ἀγαθά του», ἀλλὰ ἡ ἀξιοπρέπεια τῆς ὕπαρξής του. ῾Ο ὑλιστὴς ἄνθρωπος, ἐνδιαφερόμενος ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο γιὰ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, περιορίζει ἀσφυκτικὰ τὴ ζωή του σὲ ὅ,τι εἶναι ἔξω ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, ἀπὸ τὸ εἶναι του, τὴν ὕπαρξή του. Στὴν περίπτωση αὐτὴ σὲ τί διαφέρει ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὰ ζῶα, τὰ ὁποῖα ἄλλωστε εἶναι πλασμένα νὰ «τρῶνε» μόνο, δὲν εἶναι δική τους ἐπιλογὴ ἡ στροφὴ στὴν ὑλικὴ μόνο τροφή (πρβλ. Ψαλμ.). Δὲν ὑποβαθμίζει ὁ ἄνθρωπος τὴν ὕπαρξή του στὴν τάξη τῶν ζώων, ὅταν ὡς σύνθημα τῆς ζωῆς του ἔχει τὸ «ψυχή μου, ἔχεις πολλὰ ἀγαθά, φάγε, πίε, εὐφραίνου»;

β. Στερεῖ τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου. ῾Η ἀποκλειστικὴ στροφὴ πρὸς τὰ ὑλικὰ ἐνδιαφέροντα δὲν μένει χωρὶς συνέπειες. Τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ ἔχουν τὴν ἰδιότητα νὰ δεσμεύουν τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου. ῾Ο ὑλιστὴς γίνεται συνήθως δοῦλος τῶν παθῶν. Τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ παίζουν τὸν ρόλο τῆς Κίρκης, ποὺ μεταμόρφωνε τοὺς ἀνθρώπους σὲ χοίρους!

᾿Επίλογος. ῾Η σοβαρότερη ὅμως συνέπεια τῆς ὑλιστικῆς ζωῆς εἶναι ὅτι ὁ ὑλιστὴς ἄνθρωπος στερεῖται τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ. ῾Ο Χριστὸς ὑπῆρξε σαφὴς στὸ θέμα αὐτό· «Δυσκόλως πλούσιος εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Μτθ. 19:23). Ὄχι βέβαια ἐπειδὴ εἶναι πλούσιος, ἀλλὰ διότι ἀφ᾿ ἑνὸς προσκολλήθηκε στὰ πλούτη του καὶ ἀφ᾿ ἑτέρου δὲν ἔκανε καλὴ χρήση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν.

 

 

Γιὰ μία σωστὴ ἀντιμετώπιση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν

 

«Εἰς Θεὸν πλουτῶν».

Προοίμιον. ῾Ο χριστιανισμὸς δὲν εἶναι ἐναντίον τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, ἐναντίον τῆς ἰδιοκτησίας (ὅπως ὁ κομμουνισμός), καὶ γενικὰ ἐναντίον τοῦ πλούτου καὶ τῆς ὑλικῆς εὐημερίας τῶν ἀνθρώπων. ᾿Εκεῖνο ποὺ ζητάει ὁ χριστιανισμὸς ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο εἶναι νὰ θέτει ὡς βάση τῆς ζωῆς τὸν Θεὸ καὶ ὄχι τὰ ὑλικὰ ἀγαθά.

α. ῞Οταν τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ λείπουν. ῞Οταν ὁ ἄνθρωπος ὡς βασικὴ προτεραιότητα τῆς ζωῆς του ἔχει τὸν Θεό, τότε στὴν περίπτωση ποὺ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ εἶναι λίγα ἢ λείπουν, δὲν θὰ τὸ θεωρήσει ὡς μεγάλη καταστροφή. ῾Ο πιστὸς ἄνθρωπος δὲν δυσανασχετεῖ, δὲν ἀπογοητεύεται, δὲν ἀγωνιᾶ. Τὰ ὑλικὰ πράγματα ἀπὸ τὴ φύση τους εἶναι ρευστά, κυμαίνονται, πότε εἶναι λίγα, πότε εἶναι πολλά. ᾿Εκεῖνο ποὺ μένει ἀσάλευτο καὶ ἀμετακίνητο εἶναι ἡ πίστη στὸν Θεὸ Πατέρα.

β. ῞Οταν τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ ἀφθονοῦν. Στὴν περίπτωση ποὺ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ ἀφθονοῦν, ὁ πιστὸς ἄνθρωπος προσπαθεῖ νὰ τὰ χρησιμοποιεῖ κατὰ Θεόν. Δὲν κερδοσκοπεῖ, δὲν ἐκμεταλλεύεται τοὺς ἄλλους, δὲν ἀδικεῖ. ῾Η ἀρνητικὴ αὐτὴ στάση στὴ χρήση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν ἔχει πρωτεύουσα σημασία γιὰ τὸν ἄνθρωπο, διότι ὁ μεγάλος πειρασμὸς τοῦ ὑλικοῦ πλούτου εἶναι ἡ κατάχρηση, ἡ ἀδικία καὶ ἡ ἐκμετάλλευση...

᾿Επίλογος. ῾Υπάρχει ὅμως καὶ ἡ θετικὴ στάση στὴν ἀντιμετώπιση καὶ χρήση τοῦ πλούτου. Στὴν περίπτωση αὐτὴ ὁ χριστιανὸς κάνει καλὴ χρήση τοῦ ὑλικοῦ πλούτου. Χρησιμοποιεῖ δηλαδὴ τὰ πλούτη του ὡς καλὸς διαχειριστὴς καὶ «οἰκονόμος» τοῦ Θεοῦ (Α΄ Τιμ. 6:18· πρβλ. καὶ Β΄ Κορ. 9:9). Αὐτὸς εἶναι ὁ «εἰς Θεὸν πλουτῶν».

 

 

Μητροπολίτης ᾿Αχελῴου Εὐθύμιος (†2019)

Πρβλ. Εὐθυμίου Κ. Στύλιου, μητροπολίτου ᾿Αχελῴου, «Λόγος ζωῆς» (ὀρθόδοξο κηρυγματικὸ θεματολόγιο), ᾿Αθήνα 2001. 

 

 

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σχετικὰ μὲ τὸ ἱστολόγιο

῾Ο Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου

25 μαρτίου, εὐαγγελισμός (ἀπόστολος)