Αναρτήσεις

Εὐαγγ. Κυρ. Σαμαρείτιδος, «Χριστὸς καὶ Σαμαρείτισσα»

Ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Σαμαρείτισσα Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος (Ἰω 4, 5-42 )   Στὸ διάλογο τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴ Σαμαρείτισσα κανένας δὲν θὰ μποροῦσε νὰ φανταστεῖ ὅτι θὰ βρισκόταν ἡ κατάλληλη ὥρα γιὰ τὶς μεγάλες ἀποκαλύψεις σχετικὰ μὲ τὸ Θεό , τὸ μεσσία , καὶ τὴ φύση τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ . Κι ὅμως βρέθηκε, καὶ οἱ ἀποκαλύψεις ἔγιναν. Ἂς τὶς δοῦμε. Ὁ Χριστὸς μὲ τοὺς μαθητάς του περνῶντας ἀπὸ τὴ Σαμάρεια, σταματάει γιὰ ξεκούραση καὶ γεῦμα στὶς 12 τὸ μεσημέρι δίπλα στὸ πηγάδι τοῦ Ἰακώβ, ἐνῷ παράλληλα στέλνει τοὺς μαθητὰς στὴ διπλανὴ Συχάρ, γιὰ ν’ ἀγοράσουν τρόφιμα. Ὁ τόπος ἐκεῖ ἔρημος. Ἐνῷ καθόταν στὴ σκιὰ κάτω στὸ χῶμα, ἔρχεται ἡ Σαμαρείτισσα μὲ τὴ στάμνα της νὰ γεμίσει νερό. Ὁ καρδιογνώστης θεωρεῖ τὴν παρουσία της σὰν τὴν καταλληλότερη εὐκαιρία νὰ τὴν ὁδηγήσει στὴν πίστη, καὶ πιάνει κουβέντα μαζί της ἀπὸ κάτι ἁπλό· ζητάει νὰ πιεῖ νερὸ ἀπὸ τὴ στάμνα της. Ἔκπληκτη ἐκείνη ἀπὸ τὴν ἀπρόσμενη παράκληση τοῦ ξένου, τοῦ λέει· — Ἐσεῖς οἱ Ἰουδαῖοι σιχαίνεστ...
Διαβάστε περισσότερα

Εὐαγγ. Κυρ. Σαμαρείτιδος, «Οἱ ὧρες τῆς ζωῆς μας»

Οἱ ὧρες τῆς ζωῆς μας Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος (Ιω. 4:5-42)   «῞Ωρα ἦν ὡσεὶ ἕκτη. Προοίμιον. Πῶς ὁ Χριστὸς χρησιμοποιοῦσε τὶς ὧρες του; Τὸ ἅγιο παράδειγμά του εἶναι καὶ στὸ θέμα αὐτὸ ὁδηγητικό. α. Ὧρες ἐργασίας. Σκοπὸς καὶ πόθος τοῦ Χριστοῦ ἦταν νὰ ἐργασθεῖ γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Καὶ τὸν βλέπομε νὰ ἐργάζεται τὸ ἔργο αὐτὸ μὲ ἀκατάβλητη ἐπιμονὴ καὶ μοναδικὴ συναίσθηση εὐθύνης. Τὸ σημερινὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο μᾶς παρουσιάζει τὸν ᾿Ιησοῦ νὰ ὁδοιπορεῖ τὴν «ἕκτη ὥρα» , δηλαδὴ τὸ μεσημέρι. Κάτω ἀπὸ ἕναν καλοκαιρινὸ μεσημεριάτικο ἥλιο, ὁ Χριστὸς πορεύεται ἀπὸ τὴν Γαλιλαία στὴ Σαμάρεια. Τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὸ ἔργο του τοῦ κόβει ἀκόμη καὶ τὴν ὄρεξη τοῦ φαγητοῦ. Στοὺς μαθητάς του ποὺ   φέρνουν μεσημεριάτικο φαγητὸ στὸν κουρασμένο Διδάσκαλό τους, ἐκεῖνος δηλώνει κατηγορηματικά· «᾿Εμὸν βρῶμα ἐστὶν ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με καὶ τελειώσω αὐτοῦ τὸ ἔργον» . Καὶ σὲ ἄλλη περίσταση διεκήρυξε· «᾿Εμὲ δεῖ ἐργάζεσθαι τὰ ἔργα τοῦ πέμψαντός με Πατρός» (Ιω. 9:4). ῾Ο καθένας ἀπὸ μᾶ...
Διαβάστε περισσότερα

Εὐαγγ. Κυρ. Σαμαρείτιδος, «῾Ο ζωντανὸς Θεός»

῾Ο ζωντανὸς καὶ ἀληθινὸς Θεός Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος (Ιω. 4:5-42)   «Πνεῦμα ὁ Θεός». Προοίμιον. Τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Χριστοῦ ἀκούσθηκαν δίπλα σ᾿ ἐνα δροσερὸ πηγάδι, τὸ μεσημέρι μιᾶς καλοκαιριάτικης μέρας. Καὶ τὰ λόγια αὐτά, ποὺ πρώτη τὰ ἄκουσε ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Χριστοῦ ἡ Σαμαρείτισσα ἐκείνη γυναίκα καὶ ποὺ ἀναφέρονται στὸ μεγάλο μυστήριο τοῦ Θεοῦ, ἐνδιαφέρουν ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ὅλων τῶν γενεῶν καὶ τῶν ἐποχῶν. α. ῾Ο Θεὸς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. ῾Ο Θεὸς εἶναι μία ἀγέννητη ὕπαρξη, ποὺ δὲν ἔχει οὔτε ἀρχὴ οὔτε τέλος. ῾Ο Θεὸς εἶναι μία ὕπαρξη διαφορετικὴ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο. ῾Ο ἄνθρωπος εἶναι εὔθραυστος σὰν τὸ χορτάρι, φθαρτὸς καὶ θνητός. ῾Ο Θεὸς ζεῖ αἰώνια, «δέν πεινάει, δὲν κοπιάζει, δὲν νυστάζει καὶ δὲν κοιμᾶται» (῾Ησ. 40:28. Ψλμ. 120:4). ῾Ο ἄνθρωπος εἶναι μικρὸς καὶ ἀδύνατος. ῾Ο Θεὸς εἶναι παντοδύναμος. ῎Οχι μόνο δημιούργησε τὸν κόσμο «ἐκ τοῦ μὴ ὄντος» (ἀπὸ τὸ μηδέν), ἀλλὰ καὶ κυβερνᾶ τὸ σύμπαν ὁλόκληρο. Αὐτὸς ὁ Θεός, ποὺ εἶναι ἄπειρα μεγάλος καὶ ἐντελ...
Διαβάστε περισσότερα