7η Κυριακὴ Λουκᾶ, «῾Ο Χριστὸς πηγὴ δυνάμεως»

῾Ο Χριστὸς πηγὴ δυνάμεως

Κυριακη 7η Λουκᾶ, Εὐαγγέλιον Λκ. 8:41-56

 

«Ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ᾿ ἐμοῦ».

Προοίμιον. Τὸ πρόβλημα τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶναι μόνο ὅτι ἀντιμετωπίζει διάφορα προβλήματα, πόνου, πνευματικῆς ἀδυναμίας, φθορᾶς καὶ θανάτου, ἀλλὰ τὸ ὅτι δὲν ὑπάρχει τρόπος νὰ ὑπερνικήσει καὶ νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὰ προβλήματά του αὐτά.

α. ῾Η δύναμη τοῦ Χριστοῦ εἶναι δημιουργική. Στὸ χῶρο ὅμως τῆς πίστεως ὑπάρχει ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ. ῾Η θεϊκὴ δύναμη τοῦ Χριστοῦ δημιούργησε ἐκ τοῦ μηδενὸς τὸν κόσμο καὶ τὸν ἄνθρωπο. Μὲ τὴ θεϊκὴ του δύναμη ὁ Χριστὸς κυβερνᾶ καὶ προνοεῖ γιὰ τὸν κόσμο καὶ γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Καὶ ὅταν σαρκώθηκε καὶ ἔγινε Θεάνθρωπος, μὲ τὴν ἴδια θεϊκή του δύναμη θεράπευε τὶς ἀρρώστιες τῶν ἀνθρώπων, ἀποκαθιστοῦσε τὴ σωματικὴ ἀκεραιότητα καὶ ἀναπηρία, νικοῦσε ἀκόμη τὸν θάνατο καὶ ἀνέσταινε νεκροὺς (βλ. τὰ δύο θαύματα ποὺ ἀναφέρει τὸ σημερινὸ ἱ. Εὐαγγέλιο).

β. ῾Η δύναμη τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀναμορφωτική. ῾Ο ἄνθρωπος ὅμως ἀντιμετωπίζει καὶ πνευματικὰ καθαρῶς προβλήματα. Τὰ προβλήματα αὐτὰ προέκυψαν ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ ἄνθρωπος διέκοψε δυστυχῶς τὴ σχέση του μὲ τὸν Θεὸ καὶ δημιουργό του,  ὅταν κατέλυσε τὴν ὑπαρξιακή του ἑνότητα μὲ τὸν δημιουργό του. ῾Η διάσπαση αὐτὴ τῆς ἑνότητος ἀνθρώπου καὶ Θεοῦ εἶχε ἀλλοιωτικὲς καὶ παραμορφωτικὲς συνέπειες στὸν ἄνθρωπο, στὴ ζωὴ καὶ τὴ φύση του. ῾Η ἀνθρώπινη φύση ἀλλοτριώθηκε, ἀρρώστησε. Ἔγινε φθαρτὴ καὶ θνητή. ᾿Αλλὰ ὁ Θεὸς δὲν ἄφησε τὸ πλάσμα του νὰ καταστραφεῖ τελείως. Μὲ τὴν ἐνσάρκωση τοῦ Υἱοῦ του ἄρχισε μιὰ γιγαντιαία προσπάθεια ἀναδημιουργίας καὶ ἀναμόρφωσης τοῦ πεσόντος ἀνθρώπου. ῾Ο Χριστὸς ὡς Θεάναθρωπος πραγματοποίησε μιὰ δεύτερη δημιουργία, τὴν ἀναδημιουργία τοῦ ἀνθρώπου, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὴν δική του ἀνθρώπινη φύση, ποὺ προσέλαβε ἀπὸ τὴν παρθένο καὶ Θεοτόκο Μαρία. Ἔκτοτε ἡ ἀναμορφωτικὴ καὶ ἀνακαινιστικὴ δύναμη τῆς χάρης τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος ἀναμορφώνει καὶ ἀνακαινίζει κάθε ἄνθρωπο.

᾿Επίλογος. ῾Η δύναμη τοῦ ἠλεκτρισμοῦ ὑπάρχει στὸ ἐργοστάσιο ποὺ παράγει τὸ ἠλεκτρικὸ ρεῦμα. Γιὰ νὰ πάρεις δύναμη (ἐνέργεια) ἢ φῶς, δὲν ἔχεις παρὰ νὰ συνδεθεῖς μὲ τὸ δίκτυο ποὺ διοχετεύει τὰ ἀγαθὰ αὐτά. ῾Ο Χριστὸς εἶναι ἡ πηγὴ τῆς θεϊκῆς δύναμης. Γιὰ νὰ πάρει κανεὶς τὴ θεϊκὴ δύναμη, δὲν ἔχει παρὰ νὰ συνδεθεῖ μὲ τὸν Χριστό. ῾Η γυναίκα ποὺ ἀναφέρεται στὸ σημερινο ἱ. εὐαγγέλιο μόλις «ἥψατο» τὸ ἱμάτιο τοῦ Χριστοῦ, πῆρε τὴ δύναμη αὐτὴ καὶ θεραπεύθηκε.

 

 

῾Η ἐπαφὴ μὲ τὸν Χριστό

 

«Τὶς ὁ ἁψάμενός μου;»

Προοίμιον. ῾Ο Χριστὸς ὁδοιπορεῖ, καὶ μαζί του ἕνα ὁλόκληρο πλῆθος. Προχωροῦν ὅλοι μαζί. Θὰ νόμιζε κανεὶς πὼς ὅλοι αὐτοὶ ἔχουν τὴν ἴδια σχέση μὲ τὸν Χριστό. ῾Η πραγματικότητα ὅμως εἶναι διαφορετική. ῾Ο καθένας ἔχει καὶ μία διαφορετικὴ στάση καὶ σχέση μὲ τὸν Χριστό.

α. Μαζικὸς τρόπος. ῞Οπως ἀναφέρει ὁ εὐαγγελιστής, «οἱ ὄχλοι συνέπνιγον αὐτόν». Χιλιάδες λαοῦ, ὅπως συμβαίνει συχνὰ στὶς διαδηλώσεις, ἔτρεχαν καὶ ἔπεφταν ἐπάνω στὸν Χριστό, μὲ κίνδυνο νὰ τὸν συνθλίψουν. ᾿Αλλ᾿ ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὴν περικοπή, ὁ Χριστὸς δὲν ἐπιδοκίμασε τὸν τρόπον αὐτὸ προσέγγισής του· γιατὶ ἡ μαζικὴ αὐτὴ προσέγγιση δὲν ἔχει καμιὰ ἀξία. Εἶναι ἐπιπόλαιη καὶ ἐπιφανειακή, χωρὶς κανένα οὐσιαστικὸ περιεχόμενο.

Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ πολλοὺς σημερινοὺς ἀνθρώπους· δὲν ἔχουν ἰδιαίτερη σχέση μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν ᾿Εκκλησία. Συνωθοῦνται συνήθως στὶς διάφορες ἐκκλησιαστικὲς ἐκδηλώσεις, χωρὶς ὅμως νὰ σχετίζονται μὲ τὸν Χριστό. Τὸν ἐπευφημοῦν ἴσως ἀπὸ μακριά, ὁ Χριστὸς ὅμως παραμένει γιὰ τὸν καθένα τους ἕνας ἄγνωστος.

β. Προσωπικὴ σχέση. ῾Υπάρχει ὅμως καὶ ὁ σωστὸς τρόπος προσέγγισης τοῦ Χριστοῦ. Μᾶς τὸν ὑποδεικνύουν ὁ ᾿Ιάϊρος καὶ ἡ ἄρρωστη γυναίκα. Δὲν ἔμειναν αὐτοὶ κρυμμένοι μέσα στὸν ὄχλο. Ξεχώρισαν, πλησίασαν τὸν Χριστό, μὲ τὸν δικό του τρόπο ὁ καθένας (περιγραφὴ τοῦ τρόπου).

῞Ολοι γνωρίζομε πόσο ὠφελεῖ ἡ προσωπικὴ ἐπαφὴ δύο προσώπων, ὅταν συνδέονται δύο ἀνθρωποι μὲ ἕναν προσωπικὸ καὶ στενὸ δεσμό. ῾Η σχέση αὐτὴ εἶναι ἕνας πλοῦτος ζωῆς, μία δύναμη. Γιὰ σκεφθῆτε ὅταν ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς δύο εἶναι ὁ Χριστός! ᾿Εσὺ ὁ ἕνας καὶ ὁ ἄλλος ὁ Χριστός! Τὶ δύναμη προέρχεται ἀπὸ τὴν ἐπαφὴ αὐτή· μία δύναμη σὰν αὐτὴ ποὺ ἀνέστησε τὴν κόρη τοῦ ᾿Ιαΐρου καὶ θεράπευσε τὴν αἱμορροοῦσα.

᾿Επίλογος. Ζοῦμε στὴν ἐποχὴ τῆς μάζας. Ζοῦμε μαζικά, μετακινούμαστε μαζικά, ἐργαζόμαστε μαζικά. Ἔχομε γίνει μηχανές. ᾿Αρκετὴ αὐτὴ ἡ κατάντια. ῞Ομως ἂς μὴ γίνεται τὸ ἴδιο καὶ στὴν ᾿Εκκλησία. ῍Ας μὴ θρησκεύουμε μαζικά. ῍Ας μὴν εἴμαστε ἕνα ἀνώνυμο πλῆθος, μία μάζα ποὺ τρέχει στὴν ᾿Εκκλησία ἐντελῶς μηχανικά, χωρὶς καμία συναίσθηση. Νὰ ἐρχόμαστε σὰν ψυχὲς ποὺ ποθοῦν νὰ ἑνωθοῦν μὲ τὸν Χριστό, νὰ συνδεθοῦν μαζί του μὲ ἕναν προσωπικὸ καὶ οὐσιαστικὸ τρόπο.

(1964)

 

Μητροπολίτης ᾿Αχελῴου Εὐθύμιος (†2019)

Πρβλ. Εὐθυμίου Κ. Στύλιου, μητροπολίτου ᾿Αχελῴου, «Λόγος ζωῆς» (ὀρθόδοξο κηρυγματικὸ θεματολόγιο), ᾿Αθήνα 2001. 

 

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σχετικὰ μὲ τὸ ἱστολόγιο

῾Ο Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου

25 μαρτίου, εὐαγγελισμός (ἀπόστολος)