᾿Οκτωβρίου 6, Θωμᾶ ἀποστόλου
Γνωρίσματα τῆς χριστιανικῆς ζωῆς
6 Ὀκτωβρίου, Θωμᾶ ἀποστόλου, ᾿Αποστολικὴ περικοπὴ Α΄ Κορ 4:9-16
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴν σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπή, μιλώντας γιὰ τὸ θέμα τῆς διασπάσεως, στὴν ὁποία ὁδήγησαν τοὺς Χριστιανοὺς τῆς Κορίνθου οἱ ψευτοδιδάσκαλοι, καταβάλλει προσπάθεια νὰ πείσει τοὺς Χριστιανοὺς τῆς πόλεως αὐτῆς ὅτι ὁ χριστιανισμὸς ποὺ τοὺς κήρυξαν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ εἶναι νόθος καὶ αἱρετικός. Διότι, πλὴν τῶν ἄλλων, ἔχει καὶ τὰ στοιχεῖα τῆς καλοπέρασης καὶ τοῦ βολεύματος, ἀκόμη καὶ τῆς ἐγκαυχήσεως γιὰ τὶς κοσμικὲς κτήσεις καὶ τὴν κοινωνικὴ ὑπόληψη. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ τοὺς ἐμφύσησαν τὴν ἀντίληψη καὶ τοὺς νόθευσαν τὸ φρόνημα, ὅτι καὶ Χριστιανοὶ μποροῦν νὰ εἶναι καὶ τίποτε ἀπὸ τὰ κοσμικὰ νὰ μὴν τοὺς λείπει, οὔτε τὸ ψωμὶ οὔτε ὁ ὑλικὸς πλοῦτος οὔτε ἡ δύναμη· ὅλα νὰ τὰ ἔχουν, βασιλιᾶδες νὰ εἶναι!
Ἐνῷ, τονίζει ὁ ἀπόστολος, ὁ ἀληθινὸς χριστιανισμός, τὸν ὁποῖο τοὺς δίδαξε ὁ ἴδιος, ὅταν ἦταν κοντά τους, καὶ τὸν ὁποῖο ὁ ἴδιος συνεχίζει νὰ ζεῖ καὶ τώρα μακριά τους, εἶναι κακοπέραση καὶ διαπόμπευση καὶ τρέλα καὶ ἀδυναμία καὶ ἀβεβαιότητα καὶ διωγμὸς καὶ πεῖνα καὶ γύμνια καὶ συγχώρηση καὶ εὐλογία τῶν διωκτῶν. Ἔτσι ἦταν καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ, ἔτσι καὶ τῶν ἀποστόλων, ἔτσι καὶ ἡ δική του, ἔτσι πρέπει νὰ εἶναι καὶ ἡ ζωὴ τοῦ κάθε ἀληθινοῦ Χριστιανοῦ.
Ἀναλυτικότερα τοὺς λέει· «Ὁ Θεὸς ἐμᾶς τοὺς ἀποστόλους μᾶς ἔκανε νὰ εἴμαστε τελευταῖοι στὰ μάτια ὅλων, σὰν νὰ εἴμαστε κατάδικοι ποὺ πρόκειται νὰ ἐκτελεστοῦν. Σ’ ὅλο τὸν κόσμο, στοὺς ἀνθρώπους καὶ στοὺς ἀγγέλους, ἐμεῖς οἱ ἀπόστολοι γίναμε τὸ θέαμα, τὸ “τσίρκο”. Οἱ καλοὶ ἄνθρωποι καὶ ἄγγελοι μᾶς θαυμάζουν καὶ μᾶς ἐνισχύουν μὲ τὴν προσευχή τους, οἱ πονηροὶ ἄγγελοι καὶ ἄνθρωποι μᾶς εἰρωνεύονται καὶ μᾶς περιφρονοῦν. Εἶστε καὶ σεῖς ἔτσι, ῥωτάει, ὅπως ἐμεῖς οἱ ἀπόστολοι; Ἂς δοῦμε.
»Ἐμεῖς οἱ ἀπόστολοι γιὰ τὸ Χριστὸ ἔχουμε γίνει ἀνόητοι, ἐνῷ ἐσεῖς γιὰ τὸ Χριστὸ θεωρεῖστε φρόνιμοι καὶ συνετοί. Ἐμεῖς γιὰ τὸ Χριστὸ εἴμαστε ἀδύνατοι κοινωνικῶς καὶ καταδιωκόμενοι ἀπὸ τοὺς κοσμικούς, ἐνῷ ἐσεῖς εἶστε ἀποδεκτοὶ ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἔχετε καὶ τὴν ὑποστήριξή τους. Σεῖς εἶστε οἱ ἐπαινούμενοι καὶ δοξαζόμενοι, ἐνῷ ἐμεῖς εἴμαστε οἱ ἀνυπόληπτοι καὶ οἱ ἀνέντιμοι.
»Μέχρι αὐτὴ τὴν ὥρα ποὺ σᾶς γράφω καὶ πεινᾶμε καὶ διψᾶμε στὶς ὁδοιπορίες μας, καὶ εἴμαστε σχεδὸν γυμνοὶ καὶ παγώνουμε ἀπὸ τὸ κρύο, ὅταν στὴ μέση μιᾶς περιοδείας μᾶς πιάνει ἀπότομα ἡ κακοκαιρία ἢ ὁ χειμῶνας, καὶ δεχόμαστε μπάτσες καὶ σβερκιὲς καὶ κακομεταχειρίσεις καὶ δὲν μποροῦμε νὰ σταθοῦμε καὶ νὰ μείνουμε πουθενά, ἀλλὰ μᾶς ὑποχρεώνουν νὰ εἴμαστε ἄστατοι, περιφερόμενοι ἀπὸ τόπο σὲ τόπο. Κοντὰ σ’ ὅλα αὐτὰ καὶ κοπιάζουμε ἐργαζόμενοι μὲ τὰ ἴδια μας τὰ χέρια, κατασκευάζοντας, ὅπως ξέρετε, σκηνὲς γιὰ νὰ βγάζουμε τὸ ψωμί, τὰ εἰσιτήρια καὶ τὰ ἄλλα ἀναγκαῖα γιὰ τὸ ἔργο μας. “Τὰ χέρια μου αὐτὰ τὰ ροζιασμένα ἀπὸ τὴ δουλειὰ ἔχουν ὑπηρετήσει τὶς ἀνάγκες μου καὶ τὶς ἀνάγκες τῶν μαθητῶν μου ποὺ εἶναι μαζί μου στὶς περιοδεῖες”, ἔχω πεῖ ἄλλοτε.
»Ὅταν μᾶς βρίζουν καὶ μᾶς περιπαίζουν, ἐμεῖς τοὺς εὐλογοῦμε, σύμφωνα μὲ τὴν παραγγελία τοῦ Κυρίου “ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν, εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοὺς μισοῦντας ὑμᾶς, καὶ προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων (= κακοποιούντων) καὶ διωκόντων ὑμᾶς”. Ὅταν δεχόμαστε βλαστήμιες, ἐμεῖς παρακαλοῦμε τὸ Θεὸ γιὰ τὴ σωτηρία αὐτῶν ποὺ μᾶς βλαστημοῦν, κατὰ τὸ ὑπόδειγμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ πάνω ἀπὸ τὸ σταυρὸ παρακαλοῦσε τὸν Πατέρα νὰ συγχωρήσει τοὺς σταυρωτάς του. Ἔχουμε γίνει στὰ μάτια τους σκουπίδια ποὺ μαζεύει ἡ σκούπα, γιὰ ὅλους ἔχουμε καταντήσει ἄχρηστα καὶ περιττὰ τρίμματα ποὺ βγάζει ἡ σπάτουλα (= περικαθάρματα).
»Ὅλα αὐτὰ ποὺ σᾶς λέω οἱ κοσμικοὶ θὰ τὰ θεωροῦσαν ντροπή. Ἀλλὰ γιὰ μένα εἶναι τιμή, καὶ τὰ γράφω μὲ πατρικὴ λαχτάρα καὶ στοργὴ σὲ σᾶς τὰ ἀγαπητά μου πνευματικὰ παιδιά, γιὰ νὰ σᾶς συμβουλεύσω. Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι ἐὰν ἔχετε πάρα πολλοὺς παιδαγωγοὺς ἐν Χριστῷ, πάντως δὲν ἔχετε πολλοὺς πατέρες. Ἕναν πατέρα πνευματικὸ ἔχετε, ποὺ σᾶς γέννησε ἐν Χριστῷ μὲ τὸ κήρυγμά του· ἐμένα. Καὶ ἀφοῦ εἶμαι πνευματικὸς πατέρας σας, στὸν ὁποῖο ὀφείλετε τὴν πίστη σας στὸ Χριστό, σᾶς παρακαλῶ νὰ γίνετε μιμηταί μου. Ὅπως πιστεύω ἐγώ, ἔτσι νὰ πιστεύετε καὶ σεῖς. Ὅπως φρονῶ νὰ φρονεῖτε. Ὅποια ἀντίληψη ἔχω γιὰ τὴν πίστη, αὐτὴ νὰ ἔχετε καὶ σεῖς, καὶ ὄχι τὴν ἀντίληψη ποὺ ἔχουν ἄλλοι ἀνεύθυνοι καὶ ἐκμεταλλευταὶ καταστάσεων καὶ προσώπων. Μὴν ξεχνᾶτε ὅτι καὶ ἐγὼ εἶμαι μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ».
Αὐτὰ ποὺ λέει ὁ Παῦλος γιὰ τὸν ἑαυτό του τὰ ζοῦσαν καὶ οἱ ἄλλοι ἀπόστολοι, καὶ ὁ ἀπόστολος Θωμᾶς, τοῦ ὁποίου σήμερα τιμοῦμε τὴ μνήμη.
Ἀθανάσιος Γ. Σιαμάκης, ἀρχιμανδρίτης
Δημοσίευσις 9/10/2010
Σημείωσις. Τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα εἶναι τὸ ἴδιο μὲ τῆς 10ης Κυριακῆς ᾿Επιστολῶν (https://homiliarion.blogspot.com/2026/08/10.html).