Αὐγούστου 17, Μύρωνος μάρτυρος
ΜΙΚΡΑ ΑΓΙΟΛΟΓΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ
«Συμπάσχει τοῖς ἐν ἀνάγκαις»
Τοῦ ἁγίου Γερβασίου (Παρασκευοπούλου),
ἱεροκήρυκος τῆς μητροπόλεως Πατρῶν
Ὄντως «συμπάσχει τοῖς ἐν ἀνάγκαις» καὶ γι᾿ αὐτὸ λυτρώνεται ἀπὸ τὰ δεινὰ ὁ ὁρμώμενος ἀπὸ τὴν ᾿Αχαΐα ἅγιος Μύρων ὁ μάρτυς, ὁ ὁποῖος ἑορτάζει στὶς 17 Αὐγούστου. Ὅπως μαρτυροῦν τὰ ἔργα του, ὑπῆρξε ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς ἐκείνους τῆς ᾿Εκκλησίας οἱ ὁποῖοι κατάλαβαν πολὺ καλὰ τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου μας, ὁ ὁποῖος εἶπε· «μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ».
Θυσιάστηκε ὑπὲρ τοῦ ποιμνίου του
Τοῦ ἁγίου Γερβασίου (Παρασκευοπούλου),
ἱεροκήρυκος τῆς μητροπόλεως Πατρῶν
Ὁ ἅγιος Μύρων καταγόταν ἀπὸ τὴν ᾿Αχαΐα καὶ ἀνῆκε στὴν τάξι τῶν ἱερέων ἐφημερίων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι εὐφραίνονται πνευματικῶς, ὅταν συμπροσεύχονται μαζὶ μὲ τοὺς χριστιανούς τους. Τελοῦσε τὴν ἑορτὴ τῶν γενεθλίων τοῦ ᾿Ιησοῦ μας κατὰ τὴν ὥρα τῆς θείας ἱερουργίας, ὅταν στίφη ἀγρίων στρατιωτῶν μὲ ἐπικεφαλῆς τους τὸν ἄρχοντα ᾿Αντίπατρο περικυκλώνουν τὸν ναὸ καὶ εἰσορμοῦν ἀνάμεσα στὸ πλῆθος τοῦ ἐκκλησιάσματος, γιὰ νὰ προβοῦν σὲ συλλήψεις καὶ διώξεις, διότι οἱ Χριστιανοὶ προσέφεραν «θυσίαν αἰνέσεως καὶ λατρείαν εὐάρεστον» στὸν ᾿Ιησοῦ. Ἡ θέσι τῶν πολιορκουμένων ἦταν δεινή, ἐνῷ αὐτοὶ ποὺ συλλαμβάνονταν βρίσκονταν σὲ ἀκόμη δυσκολώτερη κατάστασι. Ποιός θὰ τοὺς βοηθήσῃ τώρα ἢ ποιός θὰ τοὺς σώσῃ; Μόνον ἡ πίστι καὶ ἡ τόλμη τοῦ λειτουργοῦ! Στὴν πιὸ δύσκολη καὶ τρομερὴ ἐκείνη στιγμὴ ὁ λειτουργὸς ἱερεύς, γεμᾶτος ἀπὸ θεῖο ζῆλο καὶ ἀψηφῶντας τὴν ἴδια του τὴν ζωή, ἀδιαφορῶντας γιὰ τὶς συνέπειες τῆς ἀντιστάσεως ἢ ἀντιδράσεως, μὲ κίνησι γενναία, μὲ γλῶσσα αὐστηρὰ καὶ ἐλεγκτικὴ ματαιώνει τὰ σχέδια τοῦ ᾿Αντιπάτρου. Καὶ ὁ μὲν λαός, τὸ ποίμνιο τοῦ ἱερέως Μύρωνος, σῴζεται, διότι ἀφήνεται ἐλεύθερο, ὅμως ὁ ἴδιος ὁ Μύρων συλλαμβάνεται καὶ «κρεμασθεὶς ξέεται», καὶ ὕστερα ἀπὸ λίγο θὰ ῥιφθῇ σὲ κάμινο καιομένη, τῆς ὁποίας οἱ φλόγες «αὐτὸν μὲν διεφύλαξαν ἀβλαβῆ», ἐνῷ τὸ πῦρ ἐξῆλθε καὶ κατέκαψε πολλοὺς ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ περικύκλωναν τὴν κάμινο. Καὶ ναὶ μὲν ὁ ἱερεὺς μετὰ ἀπὸ λίγο ἀποκεφαλίστηκε, ἀλλὰ γιὰ τὸ μαρτύριο αὐτὸ καὶ μάλιστα γιὰ τὸ ὅτι διέθεσε τὴν ψυχή του ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τοῦ ποιμνίου του καὶ μὲ ἔργο μαρτύρησε ὅτι συνέπασχε μὲ τὸ ποίμνιό του «ἐν ταῖς ἀνάγκαις αὐτοῦ», δὲν ἀστόχησε ἀπὸ τὶς μακάριες ἐλπίδες, καὶ ἔγινε κληρονόμος τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν.
᾿Εφημερὶς «Νεολόγος Πατρῶν», 17/8/1952.
Παναγιώτου ᾿Αντ. Λόη, «῾Ομιλεῖ ἕνας σύγχρονος ἅγιος» (ἀρχιμανδρίτης Γερβάσιος Χαρ. Παρασκευόπουλος), Πάτραι 2000.
Στὴν παροῦσα δημοσίευσι προσετέθησαν οἱ τίτλοι, τὰ δὲ κείμενα ἀναδημοσιεύονται μὲ γλωσσικὴ ἁπλοποίησι (῾Ομιλιάριον Συμβολῆς).