13η Κυριακὴ ᾿Επιστολῶν, «᾿Ανδρίζεσθε»
«᾿Ανδρίζεσθε»
13η Κυριακὴ ᾿Επιστολῶν, ᾿Αποστολικὸ ἀνάγνωσμα 1Κορ 16:13-24
Ἡ Κόρινθος ἦταν κοσμοπολίτικη πόλη, μὲ πληθυσμὸ ἀπὸ διάφορες φυλὲς καὶ θρησκεῖες, μὲ πλοῦτο ἄφθονο, γιατὶ ἦταν μεγάλο κέντρο ἐμπορικό... Εἶχαν λοιπὸν οἱ ἐκεῖ χριστιανοὶ ἕναν πολυμέτωπο ἀγῶνα νὰ κάνουν, γιὰ νὰ σταθοῦν στέρεοι στὴν πίση τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ μὴν παρασυρθοῦν ἀπὸ τὴν πολλὴ ἁμαρτία καὶ τὴ ζωὴ τῆς ἀσωτίας. Εἶχαν ἀκόμη νὰ ἀγωνιστοῦν ἐνάντια στοὺς ἐχθροὺς τοῦ Χριστοῦ· τοὺς φανατικοὺς ᾿Ιουδαίους καὶ τοὺς εἰδωλολάτρες –τοὺς ντόπιους ῞Ελληνες καὶ τοὺς Ρωμαίους κατακτητές–· καὶ προπάντων ἐναντίον τοῦ σατανᾶ, ποὺ ἀόρατα ἀγωνιζόταν νὰ τοὺς κάνει νὰ χαλαρώσουν τὸν ἀγῶνα τους, γιὰ νὰ τοὺς ρίξει στὴν ἁμαρτία, καὶ δὲν ἔπαυε νὰ δημιουργεῖ ἀνάμεσά τους φιλονικίες, καὶ ἔτσι νὰ διαλύσει τὴν ᾿Εκκλησία.
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ποὺ πρῶτος εἶχε κηρύξει στὴν Κόρινθο τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ καὶ ἔπειτα ἀπὸ πολλοὺς κόπους καὶ ἀγῶνες εἶχε ἱδρύσει τὴν περίφημη ἐκεῖ χριστιανικὴ ᾿Εκκλησία, εἶχε φύγει ἀπὸ κοντά τους. Βρισκόταν τώρα στὴν ῎Εφεσο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ὅμως δὲν εἶχε πάψει νὰ φροντίζει γι᾿ αὐτοὺς καὶ νὰ στέλνει συνεργάτες του, γιὰ νὰ τοὺς ἐνισχύουν καὶ νὰ τοὺς καθοδηγοῦν.
Εἶχαν ἀκόμη ἔρθει καὶ χριστιανοὶ ἀπὸ τὴν Κόρινθο νὰ τὸν ἐπισκεφθοῦν. Αὐτοὶ τοῦ ἐξιστόρησαν τὰ ζητήματα ποὺ τοὺς ἀπασχολοῦσαν· τοῦ ἔφεραν καὶ γράμματα, ποὺ τὸν κατατόπιζαν τόσο γιὰ τὴν πρόοδο τῶν χριστιανῶν στὴν ἀρετή, ὅσο καὶ γιὰ κάποιες ἀταξίες μερικῶν καὶ σοβαρὲς πτώσεις κάποιων ἄλλων, ποὺ ἔδειχναν ὅτι δὲν ἀγωνίζονταν ὅσο ἔπρεπε γενναῖα, γιὰ νὰ μείνουν σταθεροὶ στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ.
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀπάντησε μὲ ἄφθαστη πατρικὴ ἀγάπη σὲ ὅλα τὰ ζητήματά τους. Ἡ πολυσέλιδη ἐπιστολὴ ποὺ τοὺς ἔγραψε, ἡ «Α΄ (πρώτη) πρὸς Κορινθίους», εἶναι γεμάτη ἀπὸ συμβουλὲς καὶ λύσεις ποὺ δίνει στὰ προβλήματά τους, ἐμπνευσμένες ἀπὸ τὸ ἅγιον Πνεῦμα...
Καθὼς προχωρεῖ νὰ κλείσει τὴν ἐπιστολή του, θέλει νὰ τοὺς τραντάξει κατὰ κάποιον τρόπο· νὰ συγκεντρώσει τὸ νοῦ τους στὸν ἀγῶνα, στὸν ἀδιάκοπο πόλεμο ποὺ ἔχουν νὰ κάνουν ἐναντίον τοῦ ἀόρατου ἐχθροῦ, ποὺ ἀπὸ αὐτὸν ξεκινάει κάθε πόλεμος ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς ᾿Εκκλησίας του. Δίνει λοιπὸν ἕνα δυνατὸ παράγγελμα, ἕνα σάλπισμα πολεμικό, ἕνα σύνθημα αἰώνιο γιὰ κάθε χριστιανὸ ἀγωνιστή: «Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε».
Τέσσερις προστακτικὲς ποὺ σαλπίζουν:
– Προσέχετε! σὰν ἄγρυπνοι φρουροὶ μὲ ξύπνιο τὸ νοῦ καὶ τὴν καρδιά.
– Μένετε ἀσάλευτοι πάνω στὴν πίστη, ἀκλόνητοι στὸ θέλημα τοῦ Χριστοῦ.
– Ἀγωνίζεστε σὰν ἄνδρες γενναῖοι πάνω στὰ τείχη τῆς καρδιᾶς σας ἐνάντια στὸ κακό, ἐνάντια στοὺς πειρασμοὺς τοῦ διαβόλου.
– Πάρετε δύναμη καὶ θάρρος. Γεμίστε μὲ τὴν ἐλπίδα ποὺ χαρίζει ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ.
Τὸ σύνθημα αὐτό, ποὺ αἰώνια σαλπίζεται μέσα ἀπὸ τὴν ῾Αγία Γραφή, ἔρχεται νὰ μᾶς βοηθήσει νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς ὁ κάθε χριστιανὸς εἶναι καὶ ἕνας ἀγωνιστής, ἕνας στρατιώτης, ἕνας γενναῖος στρατιώτης τοῦ Χριστοῦ. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἡ ἐπίγεια ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ λέγεται «στρατευομένη ἐκκλησία». Σ᾿ αὐτὴν ἀνήκομε καὶ ἐμεῖς ὅλοι οἱ χριστιανοί.
Σὲ ὅποια ἡλικία βρίσκεται ὁ καθένας μας· ἢ παιδὶ εἶναι ἢ ἔφηβος ἢ ὥριμος –ἄνδρας ἢ γυναῖκα– ἢ γέροντας, πρέπει νὰ ἀποδειχτεῖ γενναῖος καὶ γενναία. Καὶ αὐτό, γιατὶ ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ δίνεται πλούσια στὸν καθένα, χωρὶς διάκριση φύλου ἢ ἡλικίας.
Στὸν καιρὸ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης εἶναι ἐκπληκτικὸ παράδειγμα ἡ ἀνδρεία ποὺ ἔδειξαν στὰ φοβερὰ μαρτύρια, μὲ τὰ ὁποῖα θανατώθηκαν, τὰ ἑπτὰ ἀδέρφια οἱ Μακκαβαῖοι, ἡ μητέρα τους Σολομονὴ καὶ ὁ γέροντας δάσκαλός τους ᾿Ελεάζαρος, ποὺ δὲν δέχτηκαν νὰ παραβοῦν τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ.
Γι᾿ αὐτὸ ὁ ἀπόστολος Παῦλος σαλπίζει· «ἀνδρίζεσθε»! Ὁ ἀγῶνας ἐνάντια στὸν κακὸ ἑαυτό σου, γιὰ νὰ κόψεις τὰ ἐλαττώματά σου ἢ νὰ νικήσεις τὸν πειρασμό, ποὺ ζητάει νὰ σὲ ρίξει στὴν ἁμαρτία, θέλει νὰ δείξεις ἀνδρεία· νὰ ἀγωνιστεῖς –ὅσο καὶ ἂν σοῦ στοιχίζει– μὲ ἀνδρικὸ φρόνημα, μὲ γενναιότητα.
Καὶ τὸ καλὸ κι ἡ ἀρετή, γιὰ νὰ τὸ φτάσεις ὣς τὸ τέρμα θέλει ἀντοχή. Θέλει ἀνδρεία, γιὰ νὰ μὴ λυγίσεις ἀπὸ τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου, ἀπὸ τὸν κόπο τὸ σωματικὸ καὶ προπάντων ἀπὸ τὸν κόπο τὸν ψυχικό, ποὺ μπορεῖ νὰ σοῦ δημιουργήσουν οἱ ἀντιδράσεις καὶ τὰ ἐμπόδια, ποὺ στήνουν ἄνθρωποι ἀδιάφοροι ἢ καὶ ἀντίθετοι στὴν πίστη τὴ χριστιανική.
Μᾶς θέλει παλικάρια γενναῖα «στὸν ἀγῶνα τὸν καλόν». Ὄχι μὲ «παλικαρισμούς», ὅπως κάνουν μερικοί... Εἶναι ἄκαιρες ἐπιδείξεις γενναιότητας αὐτοί. Εἶναι θρασύτητες. Δυστυχῶς σήμερα φαντάζουν σὰν γενναῖοι οἱ θρασεῖς, οἱ αὐθάδεις, οἱ ἀδιάντρωποι, ἀκόμη καὶ αὐτὴ οἱ ἐγκληματίες! Καὶ τοῦτο γίνεται, γιατὶ ὑπάρχουν μερικοὶ ὅμοιοι μὲ αὐτούς, ποὺ τοὺς χειροκροτοῦν. Δυστυχῶς ἡ ἔννοια τῆς ἀνδρείας εἶναι τόσο πολὺ παρεξηγημένη στοὺς καιρούς μας!
Ἀνδρεία εἶναι· νὰ κάνεις τὸ καλό, τὸ ἀναγκαῖον (= ὅ,τι εἶναι ἀνάγκη), τὸ πρέπον (= ὅ,τι πρέπει), ὅταν οἱ ἄλλοι μένουν ἀπαθεῖς θεατές. Νὰ μὴ δειλιάσεις· νὰ μὴ φύγεις ἐκεῖ ποὺ εἶναι ἀπαραίτητο νὰ σταθεῖς νὰ κάνεις τὸ καθῆκον σου, τὸ χρέος σου. Νὰ ὑπερασπιστεῖς τὴν ἀλήθεια, ὅταν κακολογοῦν τὴν πίστη σου... Νὰ σταθεῖς ἀκλόνητος στὸ θέλημα τοῦ θεοῦ, ὅσο καὶ ἂν σὲ πιέζουν οἱ ἄλλοι, ὅσο καὶ ἂν σὲ φοβερίζουν, ὅσο κι ἂν στοιχίζει στὴ ζωή σου... Νὰ μὴν πεῖς τὸ ψέμα... Νὰ πεῖς «ὄχι», ὅταν σὲ παρακινοῦν νὰ κάνεις κάτι κακό.
«Ἀνδρίζεσθε»!
Ἂν σὲ κάθε ἡλικία δίνει ἰδιαίτερη ζωτικότητα ἡ ψυχικὴ ἀνδρεία, ποὺ ἔχει πηγή της καὶ ἐνισχυτή της τὴ θεία δύναμη, γιὰ τὴ νεότητα εἶναι στόλισμα ἀπαραίτητο. Εἶναι ἡ ἰδιαίτερη χάρη της. Ἡ νεότητα ποὺ ἀγωνίζεται μὲ ἀνδρεία στὸν πνευματικὸ στίβο εἶναι τῆς ᾿Εκκλησίας μας ζωντάνια καὶ χαρὰ καὶ τῆς πατρίδας μας βάσιμη ἐλπίδα.
Περιοδικὸ «Πρὸς τὴν Νίκην», 25/09/1983 (πιθανόν)