13η Κυριακὴ Ματθαίου, «Γεωργὸς καὶ σύ!»
Γεωργὸς καὶ σύ!
Ἕνας καλὸς νοικοκύρης εἶχε στὴν δικαιοδοσία του ἕνα χέρσο χωράφι. Μία μέρα μπαίνει μέσα στὸν χερσότοπο καὶ μὲ τὸ τσεκοῦρι στὰ χέρια καθαρίζει ὅλα τὰ χαμόκλαδα καὶ μὲ τὸ ἀξινάρι ξεριζώνει τὶς ἀγκαθιὲς καὶ μὲ τὰ μπρατσωμένα του χέρια σπάει τὰ λιθάρια. Τὸ σκάβει βαθιὰ καὶ φυτεύει κλίματα ἐκλεκτῆς ποιότητος. Καὶ ἡ φροντίδα του δὲν σταματᾶ μέχρις ἐδῶ. Τὸ περιβάλλει μὲ δυνατὸ καὶ ὑψηλὸ φράκτη καὶ τὸ ἐμπιστεύεται σὲ μία ὁμάδα γεωργῶν. «Πᾶρτε τὸ ἀμπέλι μου, τοὺς λέγει, δουλέψτε τὸ καὶ περιποιηθῆτε το, μέχρι νὰ ξανάρθω νὰ πάρω τὸν καρπό». Αὐτὰ εἶπε καὶ ἔφυγε.
῾Ο καιρὸς τῆς καρποφορίας ἔφτασε, καὶ ὁ ἰδιοκτήτης στέλνει τοὺς ὑπηρέτες του νὰ ζητήσουν τὰ ὀφειλόμενα. Οἱ γεωργοὶ τοὺς κακομεταχειρίζονται· τοὺς φέρονται βάναυσα, τοὺς κακοποιοῦν, τοὺς δέρνουν, τοὺς πετροβολοῦν καὶ δὲν τοὺς ἀφήνουν νὰ πλησιάσουν τὸ ἀμπέλι. Μερικοὺς ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ φαίνονται περισσότερο δυναμικοὶ τοὺς σκοτώνουν. Καὶ ὁ νοικοκύρης ποὺ πληροφορεῖται τὰ συμβάντα πικραίνεται. Λυπᾶται βαθύτατα, ἀλλὰ δὲν ἀποκάμνει· στέλνει ἄλλους ὑπηρέτες. Οἱ κακοὶ γεωργοὶ καὶ αὐτοὺς τοὺς ἀντιμετωπίζουν μὲ τὸν ἴδιο τρόπο.
Τότε ἰδιοκτήτης σκέπτεται καὶ λέει· «Θὰ στείλω τὸν υἱόν μου. ῎Ισως αὐτὸν τὸν ἐντραποῦν καὶ ἀποδώσουν τὰ ὀφειλόμενα». Πόσο διαφορετικὰ ὅμως σκέπτονται οἱ ἀδιάντροποι γεωργοί. Μόλις ἀντιλαμβάνονται ὅτι ὁ ἀπεσταλμένος εἶναι ὁ γιὸς καὶ κληρονόμος τοῦ ἀμπελιοῦ, τὸν πιάνουν, τὸν δένουν, τὸν βγάζουν ἔξω ἀπὸ τὸ ἀμπέλι καὶ τὸν σκοτώνουν. Σκληρὴ καὶ ἀπάνθρωπη συμπεριφορὰ δείχνουν οἱ κακοὶ γεωργοί.
Καὶ ὁ Κύριος μετὰ τὴν παραβολὴ αὐτὴ ἐρωτᾶ τοὺς γραμματεῖς καὶ φαρισαίους· «Τί πρέπει νὰ κάνη ὁ ἰδιοκτήτης τοὺς κακοὺς ἀμπελουργούς;» Καὶ ἡ ἀπάντησι αὐτῶν εἶναι καταδικαστική· «Κακοὺς κακῶς ἀπολέσει αὐτούς».
Αὐτὴ εἶναι μὲ λίγα καὶ ἁπλὰ λόγια ἡ παραβολή. Ποιές ὅμως ἀλήθειες κρύβονται μέσα σὲ αὐτὴν τὴν παραβολή; Θὰ τὶς βροῦμε ἂν ἑρμηνεύσουμε τὰ πρόσωπα αὐτῆς. ᾿Ιδιοκτήτης τοῦ ἀμπελιοῦ εἶναι ὁ Θεός. ᾿Αμπέλι ὁ περιούσιος λαὸς τοῦ ᾿Ισραήλ. Κακοὶ γεωργοὶ οἱ διδάσκαλοι καὶ πνευματικὴ ἡγέτες τοῦ λαοῦ. Φραγμὸς γιὰ τὴν θρησκευτικὴ καὶ ἠθικὴ διασφάλισι αὐτοῦ τοῦ λαοῦ εἶναι ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ. ᾿Απεσταλμένοι τοῦ Θεοῦ ὅλοι οἱ προφῆτες, οἱ δίκαιοι καὶ ἐνάρετοι ἄνθρωποι, ποὺ ὑπηρέτησαν στὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ. Κληρονόμος ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἡμῶν, ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστός, ὁ ὁποῖος ἐπάνω στὸν σταυρὸ συγκέντρωσε ὅλο τὸ μῖσος καὶ τὴν κακία τῶν γεωργῶν, οἱ ὁποῖοι καὶ τελικὰ τὸν ἐσταύρωσαν.
Γεωργὸς καὶ σύ, ἀδελφέ μου, στὸ χωράφι τῆς ψυχῆς σου. Γεώργιον τοῦ Θεοῦ ἡ καρδιὰ τοῦ κάθε ἀνθρώπου. ᾿Αμπέλι τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἅμα μείνη ἀκαλλιέργητο, μεταβάλλεται σὲ χερσότοπο, ὅπου φωλιάζουν ὅλα τὰ ἀγρίμια τοῦ λόγγου. Πολλὲς φορὲς ὁ ἄγγελός μας ζητᾶ τοὺς καρποὺς τῆς ἀρετῆς, θέλει τοὺς καρποὺς τῆς ἁγιότητος. ᾿Απεσταλμένοι τοῦ Θεοῦ ζητοῦν τὰ ὀφειλόμενα ἀπὸ τὸ σταφύλι τῆς ἀγάπης, γιὰ νὰ τὰ μεταφέρουν στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ. ᾿Αρνιόμαστε λίγα γραμμάρια καλωσύνης. Μία ἁπαλή, μία γλυκιὰ καὶ ἐνθαρρυντικὴ κουβέντα. Σκληρὴ καὶ ἀπάνθρωπη ἡ συμπεριφορά μας στὸν πονεμένο ἀδελφό μας. Τὰ θέλουμε ὅλα γιὰ τὸν ἑαυτό μας· ὅλα στὸν βωμὸ τοῦ δικοῦ μας ἐγώ. ᾿Αρνιόμαστε κι ἐμεῖς ὅπως οἱ κακοὶ γεωργοὶ νὰ ἀποδώσουμε τὰ ὀφειλόμενα στὸν Κύριο.
Γεωργὸς καὶ σύ, ὁ πατέρας καὶ ἡ μάνα, ποὺ στὰ χέρια σας ὁ Κύριος παρέδωσε τὸ ἀμπελάκι τῆς οἰκογενείας σας. ᾿Απὸ σᾶς τοὺς δύο θέλει παιδιὰ φωτισμένα καὶ καθοδηγημένα μὲ τὸ δικό του φῶς, ποὺ νὰ ζοῦν σύμφωνα μὲ τὸ δικό του θέλημα. Θέλει μία οἰκογένεια μὲ προσευχὴ καὶ μὲ ἁγία καὶ ἐνάρετη ζωή. Θέλει ἕνα σπίτι θεμελιωμένο στὸν βράχο τῆς πίστεως μὲ τὰ πανάκριβα ὑλικὰ τῆς ἀγάπης, μέσα στὸ ὁποῖο τὸ πιὸ ἅγιο καὶ ἱερὸ ὄνομα νὰ εἶναι τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου.
Γεωργὸς καὶ σύ, ὁ ἱερεὺς ἢ ὁ δάσκαλος ποὺ ὁ Κύριος σᾶς ἐμπιστεύθηκε ἕνα σχολεῖο ἢ μία ἐνορία. ᾿Απ᾿ τὴ δική σας φροντίδα θὰ ἐξαρτηθοῦν πολλά. Περιποιηθῆτε τὸ ἀμπελάκι σας. Σκάψτε βαθιὰ στὶς καρδιὲς τῶν παιδιῶν. Διασφαλίστε τὶς ψυχὲς μὲ τὶς αἰώνιες ἀλήθειες τοῦ Εὐαγγελίου. ῾Ο Θεὸς σᾶς θέλει γεωργοὺς ἐργατικοὺς μὲ εὐθύνη καὶ συνέπεια. ᾿Εμπνεύσατε στὰ παιδιά σας ὑψηλὸ φρόνημα. Δεῖξτε τους τὶς ὑψηλὲς κορυφές. Μιλῆστε δυνατὰ στὶς καρδιές τους τὰ ἰδανικὰ τῆς ζωῆς. ῾Οδηγῆστε τα κοντὰ στὸν Θεό. ῾Η εὐθύνη σας εἶναι μεγάλη.
᾿Αδελφέ μου, ὅλοι μας καταδικάζουμε τὴν ἀχαρακτήριστη συμπεριφορὰ τῶν κακῶν γεωργῶν. Μία εὐκαιρία ἀκόμη γιὰ ὅλους μας νὰ μὴν ἐπαναλάβουμε κι ἐμεῖς τὸ ἴδιο. ᾿Ακούραστοι γεωργοὶ καὶ ἕτοιμοι πάντα νὰ ἀποδίδουμε αὐτὸ ποὺ ὀφείλουμε στὸν Θεό. Αὐτὸ ποὺ μᾶς ζητᾶ τοῦ ἀνήκει. Δὲν ἔχουμε δικαίωμα νὰ τοῦ τὸ ἀρνηθοῦμε.
Περιοδικὸ Λυδία, στήλη «῾Ο μικρὸς ἄμβων», σεπτέμβριος 1980.