7η Κυριακὴ Ματθαίου, «᾿Ερωτήσεις καὶ ἀπαντήσεις»
Τὰ ἐρωτηματικά
7η Κυριακὴ Ματθαίου, Εὐαγγέλιον Ματθ. 9:27-35
«Πιστεύετε ὅτι δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι;»
Προοίμιον. Κράζουν οἱ δύο τυφλοὶ τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου· «ἐλέησον ἡμᾶς, υἱὲ Δαυίδ». Ζητοῦν τὸ φῶς ποὺ τοὺς λείπει. ῾Η ἀνάγκη, ἡ θλίψη καὶ ὁ πόνος τοὺς σπρώχνουν νὰ παρακαλοῦν τὸν Χριστὸ νὰ τοὺς δώσει τὸν πολύτιμο αὐτὸ θησαυρό, τὸ φῶς τους. ῾Ο Χριστὸς δὲν ἱκανοποιεῖ ἀμέσως τὸ αἴτημά τους. Τοὺς ρωτάει ἂν πιστεύουν βαθιὰ πὼς μπορεῖ νὰ τοὺς κάνει τὸ θαῦμα αὐτό. Διότι συχνὰ οἱ ἄνθρωποι ἀμφιβάλλουν γιὰ τὴ δύναμή του. Καταφεύγουν στὸν Θεό, τὴν ψυχή τους ὅμως σφίγγει ἡ ὀλιγοπιστία καὶ ἡ ἀμφιβολία· «Μὰ θὰ μπορέσει ὁ Χριστὸς νὰ μὲ βοηθήσει;»!
α. Μόνιμη ἀμφιβολία καὶ δυσπιστία. Τὰ ἐρωτηματικὰ στὴν προσευχὴ πηγάζουν ἀπὸ τὴ μόνιμη δυσπιστία καὶ τὴν ὀλιγοπιστία ποὺ συχνὰ χαρακτηρίζουν τὸν κάθε ἄνθρωπο. ῞Ενα στιγμιαῖο ἐρωτηματικό, μία σκέψη ἀμφιβολίας μπορεῖ νὰ περάσει καὶ ἀπὸ τὴν ψυχὴ ἑνὸς ἁγίου. ῾Η μόνιμη ὅμως ἀμφιβολία καὶ ὀλιγοπιστία εἶναι μικρόβιο ποὺ θέλει διαρκεῖ καταπολέμηση. Εἶναι ἀρρώστια ποὺ ἔχει συνέπειες σὲ ὅλη τὴν πνευματικὴ ζωὴ τοῦ ἀναθρώπου.
β. Προσευχὴ χωρὶς ἐρωτηματικά. ῾Ο Χριστὸς ρώτησε τοὺς δύο τυφλούς· «Πιστεύετε ὅτι δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι;» ᾿Απὸ τὰ λόγια αὐτὰ φαίνεται ὅτι ὁ Χριστὸς θέτει ὡς προϋπόθεση τῆς ἐπέμβασής του τὴν ἀκλόνητη πίστη στὴν παντοδυναμία του. ᾿Απαραίτητη λοιπὸν προϋπόθεση μιᾶς γνήσιας προσευχῆς εἶναι ἡ πίστη στὴν παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ, στὴν ἀγαθὴ πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ποὺ γνωρίζει τί ὠφελεῖ καὶ τί συμφέρει στὸν ἄνθρωπο κάθε φορά.
᾿Επίλογος. ῍Ας κάνουμε τὸ ἀπαραίτητο αὐτὸ βῆμα καὶ ἂς τονώσουμε τὴν πίστη μας στὴν παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ μας. ῍Ας μὴ διστάζουμε, παρ᾿ ὅλες τὶς ἀμφιβολίες καὶ τὶς ἀμφιταλαντεύσεις μας, νὰ ἀναφέρουμε στὸν οὐράνιο Πατέρα κάθε ἀτομικὸ πρόβλημα, κάθε οἰκογενειακό μας θέμα, κάθε ζήτημα ποὺ ἀπασχολεῖ τὴν πατρίδα μας. Καὶ ἂς μὴν παραλείπουμε ταυτόχρονα νὰ παρακαλοῦμε τὸν Κύριο νὰ μᾶς ἀπαλλάξει ἀπὸ τὴν ὀλιγοπιστία καὶ τὴν ἀμφιβολία ἐνισχύοντας τὴν πίστη μας στὴν παντοδύναμη χάρη του.
(1964)
Τὸ «ναὶ» καὶ τὸ «ὄχι»
«Λέγουσιν αὐτῷ ναί, Κύριε».
Προοίμιον. ῾Υπάρχουν δύο λέξεις ποὺ παίζουν ἕνα σημαντικὸ ρόλο στὴ ζωή μας, τὸ ΝΑΙ καὶ τὸ ΟΧΙ. Μὲ τὸ «ναὶ» ἐκφράζομε τὴ συγκατάθεσή μας, τὴν ἐπιδοκιμασία, τὴν ἀποδοχὴ καὶ τὴν ἀγάπη μας. Μὲ τὸ «ὄχι» ἐκφράζομε τὴν ἄρνηση, τὴν ἀποδοκιμασία, τὴ διαφωνία ἢ καὶ τὴν ἐχθρότητά μας. Οἱ δύο αὐτὲς λέξεις παίζουν σημαντικὸ ρόλο καὶ στὴν πνευματική μας ζωή, στὴ σχέση μας δηλαδὴ μὲ τὸν Θεό.
α. Αὐτοὶ ποὺ λένε ΟΧΙ στὸν Θεό. Στάση ἀρνητική. ῾Ο Χριστὸς καλεῖ, καὶ αὐτοὶ λένε «ὄχι». Τὰ χρόνια περνοῦν. Αὐτοὶ ἐπιμένουν ἀρνητικὰ καὶ ἀπορριπτικά. Βέβαια ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐλεύθερος ἀκόμη καὶ νὰ ἀρνεῖται τὸν Θεὸ καὶ νὰ τὸν ἀποδοκιμάζει. Αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει ὅτι ὁ Θεὸς ἔδωσε στὸν ἄνθρωπο τὸ προνόμιο τῆς ἐλευθερίας, γιὰ νὰ τὸν ἀρνηθεῖ, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸν ἀγαπήσει ἐλεύθερα. ῞Οταν κάποιος μᾶς χαρίζει ἕνα δῶρο, δὲν τὸ κάνει γιὰ νὰ μᾶς διώξει ἀπὸ κοντά του, ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς κάνει νὰ τὸν ἀγαπήσουμε.
β. Αὐτοὶ ποὺ λένε ΝΑΙ στὸν Θεό. Αὐτοὶ συμφωνοῦν σὲ ὅλα...· ἀλλὰ μόνο μὲ τὰ λόγια. «Λέγουσι καὶ οὐ ποιοῦσι» (Μτθ. 23:3). Αὐτοὶ «ἐν καιρῷ πειρασμοῦ ἀφίστανται» (Λκ. 8:13· βλ. καὶ τὴν παραβολὴ τῶν δύο υἱῶν· «᾿Εγώ, Κύριε· καὶ οὐκ ἀπῆλθε», Μτθ. 21:30).
γ. Αὐτοὶ ποὺ λένε ΝΑΙ καὶ ΟΧΙ. Σ᾿ αὐτὴ τὴν κατηγορία ἀνήκουμε σχεδὸν ὅλοι· ἀγαπᾶμε, ἀλλὰ καὶ προδίδομε τὸν Χριστό. Παράδειγμα, ὁ ἀπόστολος Πέτρος. Εἶπε τὸ «σὺ εἶ ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ», εἶπε ὅμως καὶ τὸ «οὐκ οἶδα τὸν ἄνθρωπον»!
᾿Επίλογος. Χρειάζεται προσπάθεια καὶ καθημερινὸς ἀγώνας νὰ λέμε ἕνα εὐσυνείδητο καὶ ὑπεύθυνο «ναὶ» στὸν Χριστό, ὁτιδήποτε κι ἂν μᾶς κοστίζει. ῞Οταν ὅλοι καὶ ὅλα λένε «ὄχι» στὸν Χριστό, ἐμεῖς νὰ λέμε «ναί». Τὸ «ναὶ» στὸν Χριστὸ ἰσοδυναμεῖ μὲ ἕνα «ὄχι» στὸ κακὸ καὶ τὴν ἁμαρτία.
Μητροπολίτης ᾿Αχελῴου Εὐθύμιος (†2019)
Πρβλ. Εὐθυμίου Κ. Στύλιου, μητροπολίτου ᾿Αχελῴου, «Λόγος ζωῆς» (ὀρθόδοξο κηρυγματικὸ θεματολόγιο), ᾿Αθήνα 2001.