Εὐαγγέλιον κυρ. παραλύτου, «Οἱ χριστιανικὲς ἑορτές»
Οἱ χριστιανικὲς ἑορτές
Κυριακὴ παραλύτου (Ιω 5:1-15)
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἀνέβη ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς ᾿Ιεροσόλυμα...
Γιατί ὁ Κύριος ἀνέβη ἀπὸ τὴν Γαλιλαία στὰ ᾿Ιεροσόλυμα; Γιατί ἔκαμε τὸ ταξίδι αὐτό; Διότι, μᾶς λέγει τὸ ἱερὸν εὐαγγέλιον, «ἦτο ἡ ἑορτὴ τῶν ᾿Ιουδαίων». Καὶ ὁ Κύριος τιμοῦσε τὶς ἑορτὲς τοῦ ἰουδαϊσμοῦ καὶ παρευρίσκετο σὲ αὐτές. Ἔδωσε δὲ μὲ τὸ παράδειγμά του αὐτὸ σπουδαῖο μάθημα καὶ σὲ ἐμᾶς. Μᾶς διδάσκει πόσον καὶ ἐμεῖς πρέπει νὰ εὐλαβούμεθα καὶ νὰ τιμοῦμε τὶς ἑορτὲς τῆς ᾿Εκκλησίας, τὶς χριστιανικές μας ἑορτές. Διότι οἱ ἑορτές μας ἔχουν σημασία καὶ δὲν ἔχουν τεθῆ χωρὶς λόγο. Ἐξ ἀφορμῆς λοιπὸν τοῦ σημερινοῦ παραδείγματος τοῦ Κυρίου ἂς δοῦμε ποιός εἶναι ὁ σκοπὸς τῶν ἑορτῶν μας, καθὼς καὶ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖον πρέπει νὰ τὶς ἑορτάζωμε.
Διάφορες ἑορτὲς ἔχομε οἱ χριστιανοί. Μερικὲς ἀναφέρονται στὴν ζωὴ τοῦ Κυρίου μας· τὰ Χριστούγεννα, τὰ Θεοφάνεια, τὸ Πάσχα (τὸ ὁποῖο ἑορτάζομε καὶ κάθε Κυριακή), ἡ ᾿Ανάληψις. Ἄλλες ἀναφέρονται σὲ γεγονότα τῆς ζωῆς τῆς ᾿Εκκλησίας μας, ὅπως εἶναι ἡ πεντηκοστή. Ἄλλες ἑορτὲς ἀναφέρονται στὴν ζωὴ τῆς Θεοτόκου· ὁ Εὐαγγελισμός, ἡ Γέννησί της, ἡ Κοίμησί της. Καὶ ἄλλες ἑόρτιες ἡμέρες εἶναι ἀφιερωμένες σὲ διάφορους ἁγίους της ἐκκλησίας.
Σκοπὸς τῶν ἑορτῶν αὐτῶν εἶναι νὰ μᾶς ὑπενθυμίζουν τὰ διάφορα γεγονότα τῆς ζωῆς τοῦ Κυρίου, στὰ ὁποῖα φαίνεται ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρὸς ἐμᾶς καὶ οἱ εὐεργεσίες ποὺ μᾶς ἐχάρισε δι᾿ αὐτῶν ὁ Θεός, γιὰ νὰ παρακινοῦνται οἱ ψυχές μας σὲ εὐγνωμοσύνη καὶ εὐχαριστίαν πρὸς αὐτόν, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ διδασκώμεθα ἀπὸ τὴν ὅλη διαγωγὴ καὶ προσφορὰ τοῦ Χριστοῦ πρὸς ἐμᾶς. Ἔτσι καὶ θὰ συνδεώμεθα περισσότερο μαζί του, θὰ τὸν ἀγαποῦμε θερμότερα, θὰ γινώμεθα περισσότερο δικοί του. Ἐπίσης ἀπὸ τὴν ζωὴ τῶν ἁγίων μας θὰ πάρωμε παράδειγμα ἀρετῆς, ζωῆς χριστιανικῆς, πίστεως, θάρρους, αὐταπαρνήσεως, ἀγάπης.
Ὑπάρχει ἄλλωστε στὶς δικές μας χριστιανικὲς ἑορτὲς κάτι ποὺ δὲν εἶχαν οἱ ᾿Ιουδαῖοι. Κάθε τέτοια ἑορτή μας εἶναι συνδυασμένη μὲ τὴν τέλεσι τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας. Ἔχομε δηλαδὴ ἀνάμεσά μας αὐτὸν τὸν Χριστὸν μὲ τὸ σῶμα του καὶ τὸ αἷμα του ἐπάνω στὴν ἁγία τράπεζα τῶν ναῶν μας. Καὶ ὁ Κύριος ἀκούει τὶς προσευχές μας, μᾶς χαρίζει πλούσια τὴν εὐλογία του, τὴν δύναμί του, γιὰ νὰ γίνωμε ὅπως μᾶς θέλει. Ἀλλὰ καὶ οἱ ὕμνοι, τὰ τροπάρια, μάλιστα τοῦ ὄρθρου τῶν ἑορτῶν, εἶναι σπουδαία παρακίνησι πρὸς μίμησι τῆς ἁγιότητος τοῦ Κυρίου, τῆς Θεοτόκου, τῶν ἁγίων μας. Βοηθοῦν τὴν ψυχὴ στὸν πνευματικό της ἀγῶνα.
Σκοπὸς λοιπὸν τῶν ἑορτῶν τῆς ἐκκλησίας μας εἶναι νὰ μᾶς βοηθήσουν νὰ ἀνέβωμε πνευματικῶς, νὰ πλησιάσωμε τὸν Χριστό, νὰ ἁγιασθοῦμε καὶ νὰ γίνωμε ἄξιοι τοῦ οὐρανοῦ. Καὶ γίνεται ἔτσι φανερὸ πόσο ἀναγκαία εἶναι ἡ συμμετοχή μας σὲ αὐτές. Καὶ πόσο χωρὶς σοβαρὸ λόγο δὲν πρέπει νὰ παραλείπωμε τὴν συμμετοχή μας, ἰδίως κατὰ τὶς μεγάλες ἑορτές.
Πῶς ὅμως πρέπει νὰ ἑορτάζωμε, ὥστε νὰ εἴμεθα πράγματι χριστιανοί; Τὸ πρῶτο καὶ βασικὸ στοιχεῖο εἶναι ἡ συμμετοχή μας κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς στὴν λατρεία τῆς ᾿Εκκλησίας· τὸ νὰ τρέξωμε εἰς τὸν ναόν μας καὶ νὰ παρακολουθήσωμε τὴν θεία λειτουργία. Χωρὶς αὐτὴν τὴν συμμετοχὴ δὲν νοεῖται χριστιανικὸς ἑορτασμός. Οὔτε τὸ σπίτι οὔτε ἄλλες δουλειὲς πρέπει νὰ μᾶς στεροῦν τὸν ἐκκλησιασμό μας κατὰ τὴν Κυριακὴ καὶ τὴν ἡμέρα τῆς μεγάλης ἑορτῆς. Διότι ἡ ἑορτὴ ἔχει κυρίως σχέσι μὲ τὴν ψυχή μας. Καὶ ἡ ψυχὴ ἑορτάζει, ὅταν συνδέεται μὲ τὸν Θεὸν καὶ λαμβάνει τὶς εὐλογίες του.
Καὶ πόσον εἶναι ὡραία ἡ συνήθεια ὁλόκληρος ἡ οἰκογένεια νὰ πηγαίνῃ εἰς τὴν ἐκκλησία κατὰ τὶς ἑορταστικὲς ἡμέρες. Ὅπως ἐπίσης καὶ ἡ ἄλλη, νὰ ἑτοιμάζωνται ὅλα τὰ μέλη τῆς οἰκογενείας καὶ μετὰ τὴν προετοιμασίαν διὰ τοῦ μυστηρίου τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως νὰ προσέρχωνται εἰς τὴν θεία κοινωνία κατὰ τὴν ἑορτὴ τοῦ πατέρα, τῆς μητέρας, ἑνὸς τῶν παιδιῶν, ἢ κατὰ τὶς μεγάλες χριστιανικὲς ἑορτές.
Σχετικὸ καὶ πολὺ ὠφέλιμο εἶναι κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἑορτῆς νὰ μελετήσωμε τὸ γεγονὸς ποὺ ἑορτάζεται ἢ τὸν βίον τοῦ ἁγίου. Καὶ νὰ πάρωμε σχετικὰς ἀποφάσεις.
Κάτι ποὺ προσθέτει πολλὴν χαρὰν εἰς τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς εἶναι ἡ ἀγαθοεργία· νὰ σκεφθοῦμε τοὺς συνανθρώπους μας, νὰ ἔλθωμε εἰς βοήθειαν κάποιου ποὺ ἔχει ἀνάγκη, νὰ ἐκδηλώσωμε ἀγάπη, ὅπου μᾶς εἶναι δυνατόν· νὰ διδάξουν μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἑορτῆς οἱ γονεῖς τὰ παιδιά των νὰ ἐφαρμόζουν τὴν ἔμπρακτο ἀγάπη.
Τέλος πρέπει νὰ ποῦμε ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἀπαγορεύει καὶ τὴν ὑλικὴ ἀπόλαυσι κατὰ τὶς ἡμέρες τῶν ἑορτῶν. Τὸ καλύτερο φαγητό, τὸ γλυκό, τὸ καλύτερο ροῦχο. Ἰδίως γιὰ τὰ παιδιὰ εἶναι καὶ αὐτὰ στοιχεῖα ποὺ δημιουργοῦν τὴν ἑορταστικὴ ἀτμόσφαιρα. Ἀρκεῖ νὰ μὴν γίνωνται αὐτὰ ἡ κυρία φροντίς μας καὶ νὰ μὴ συνδυάζωνται μὲ ἐκδηλώσεις ἄτοπες· μὲ μέθη, μὲ χοροὺς ἄσεμνους, μὲ ἀστεῖα ἄσχημα ἢ καὶ μὲ χειρότερα ἀκόμη πράγματα. Διότι ὁ χριστιανὸς εἶναι πάντοτε σεμνὸς καὶ δὲν μεταβάλλει ποτὲ τὴν χριστιανικὴ ἑορτὴ σὲ εὐκαιρία ἁμαρτίας καὶ ἀσωτίας.
Χρειάζεται καὶ σήμερα οἱ χριστιανοὶ νὰ κατανοήσωμε τὸν ὑψηλὸ σκοπὸ ποὺ ἔχουν οἱ ἑορτές μας καὶ νὰ προσπαθήσωμε νὰ ἑορτάζωμε ὄχι ὅπως οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου, ἀλλὰ ὅπως ὁ Κύριος ζητεῖ καὶ θέλει. Καὶ τότε πράγματι θὰ χαιρώμεθα ἀληθινὰ τὶς ἑορτές μας. Καὶ συγχρόνως μὲ τὴν βοήθειά τους θὰ ἀνεβαίνωμε πνευματικῶς καὶ θὰ ἁγιαζώμεθα· ἕως ὅτου φθάσωμε εἰς τὴν μεγάλη πανήγυρι τῆς οὐρανίου βασιλείας.
Περιοδικὸν «῾Ο Σωτήρ», Κυριακὴ 5 μαΐου (1974 ἢ 1985).
Τὸ κείμενο ἀναδημοσιεύεται ἐδῶ μὲ προσθήκη τοῦ τίτλου καὶ μὲ ἐλαφρὰ γλωσσικὴ ἁπλοποίησι (῾Ομιλιάριον Συμβολῆς).