᾿Ανάστασις· εἶναι γεγονός!
᾿Ανάστασις· εἶναι γεγονός!
Γεγονὸς ἡ ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ! Δὲν ἔλειψαν ὅμως καὶ οἱ Κέλσοι καὶ οἱ Renan καὶ οἱ Strauss· οὔτε καὶ οἱ κλονιζόμενοι Χριστιανοί.
Οἱ ἄπιστοι λέγουν: ῾Ο Χριστὸς δὲν εἶχεν ἀποθάνει· ἐλιποθύμησεν. ῞Οταν ἐτέθη εἰς τὸν τάφον, μὲ τὴν δροσερότητα τοῦ βράχου καὶ τὴν ἀναληπτικὴν εὐωδίαν τῶν ἀρωμάτων συνῆλθεν.
᾿Απάντησις. Οἱ εὐαγγελισταὶ ὁμιλοῦν περὶ πραγματικοῦ θανάτου. ῾Η ἰουδαϊκὴ παράδοσις δὲν ἐκφράζει τὴν παραμικρὰν ἀμφιβολίαν ὅτι ὁ ᾿Ιησοῦς ἐθανατώθη (Ταλμούδ). Καὶ ἡ ἰατρική· ῾Ο Simson (ἐφευρέτης τοῦ χλωροφορμίου) λέγει ὅτι τὸ αἷμα καὶ τὸ ὕδωρ, τὰ ὁποῖα ἐχύθησαν ἀπὸ τὴν κεντηθεῖσαν πλευρὰν τοῦ Κυρίου εἶναι ἀπόδειξις πραγματικοῦ θανάτου. ᾿Εκεῖνος ποὺ ἀποθνῄσκει κατ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπον ἐκβάλλει κραυγὴν δυνατήν, ὅπως καὶ ὁ ᾿Ιησοῦς. Καὶ ἐὰν δὲν ἀπέθνῃσκεν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, μέσα στὸν τάφον τὸν ἐσφραγισμένον, ὅπου ἐρρίφθησαν 32 κιλὰ ἀρώματα (Ιω. 19:32), θὰ ἀπέθνῃσκεν ἀπὸ ἀσφυξίαν. Καὶ ἐὰν ἀνελάμβανε μετὰ τὴν λιποθυμίαν ὁ ἐξαντλημένος ᾿Ιησοῦς, μὲ ποίας δυνάμεις θὰ ἀπεκύλιε τὸν λίθον-βράχον τοῦ μνημείου;
Λέγουν οἱ ἀρνηταί: ᾿Εκλάπη τὸ σῶμα τοῦ ᾿Ιησοῦ, καὶ ἐδόθη ἡ ἐντύπωσις ὅτι ἀνέστη.
᾿Απάντησις. Τὸ ψεῦδος αὐτὸ ἐκυκλοφόρησεν εὐθὺς μετὰ τὴν ἀνάστασιν. Λέγουν οἱ Φαρισαῖοι πρὸς τοὺς στρατιώτας· «Εἴπατε ὅτι οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ νυκτὸς ἐλθόντες ἔκλεψαν αὐτὸν ἡμῶν κοιμωμένων» (Μτθ. 28:13). «᾿Εὰν ἐκοιμῶντο, πῶς εἶδαν τὴν κλοπὴν τοῦ σώματος; ᾿Εὰν δὲν ἐκοιμῶντο, διατί δὲν ἠμπόδισαν τοὺς κλέπτας;» (ἱερὸς Αὐγουστίνος). ᾿Απὸ ποῦ θὰ εὕρισκαν τὸ θάρρος οἱ μαθηταὶ νὰ διενεργήσουν τοιαύτην κλοπήν, μάλιστα κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ Πάσχα, ὅπου οἱ προσκυνηταὶ ἔφθαναν πιὸ πολὺ ἀπὸ 2.000.000 εἰς τὰ ᾿Ιεροσόλυμα; ᾿Αδύνατον νὰ τηρηθῇ μυστικὴ ἡ μεταφορὰ ἑνὸς νεκροῦ. Καὶ διατί οἱ μαθηταὶ δὲν τὸ ἔκλεπταν πρὸ τοῦ ἐνταφιασμοῦ; Τὸ ἔκλεψαν οἱ ἐχθροὶ τοῦ ᾿Ιησοῦ; Καὶ ἐὰν ναί, διατί δὲν τὸ παρουσίαζαν στοὺς μαθητάς του, διὰ νὰ τοὺς ἀποστομώσουν;
Λέγουν οἱ ἄπιστοι: ῾Ο Χριστὸς δὲν ἀνέστη πράγματι, ἡ δὲ περὶ ἀναστάσεως διδασκαλία προῆλθεν ἀπὸ τὴν ἐξημμένην φαντασίαν τῆς Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς καὶ τῶν μαθητῶν του, οἱ ὁποῖοι ἐπίστευσαν εἰς τοὺς λόγους της (ἰσχυρισμοὶ Κέλσου, ἐθνικοῦ φιλοσόφου τοῦ 2ου αἰῶνος, καὶ τοῦ Renan τοῦ 19ου αἰῶνος).
᾿Απάντησις. ῾Ο ᾿Ιησοῦς δὲν ἐνεφανίσθη μόνον εἰς τὴν Μαγδαληνὴν Μαρίαν. ᾿Ενεφανίσθη ἐπὶ ἕνδεκα φορὰς εἰς διαφόρους τόπους, ἐνώπιον πολλῶν, πάντοτε ἡμέραν. ῞Ολοι αὐτοὶ ἔπαθαν παραίσθησιν; ῾Η ἱστορία καὶ ἡ ψυχολογία δὲν γνωρίζουν οὔτε ἕνα παράδειγμα ὁμαδικῆς παραισθήσεως, καὶ μάλιστα ὅταν πρόκειται περὶ προσώπων ποὺ ὑπερβαίνουν τὰ πεντακόσια [500] (1Κορ. 15:6).
Καὶ ἄλλα ἐπιχειρήματα. α) ῾Ο Γερμανὸς ὀρθολογιστὴς Κάϊμ ὁμολογεῖ· «῾Η πίστις εἰς τὴν ἀνάστασιν συνωδεύθη ἀμέσως ὑπὸ καταπληκτικῆς διαυγείας καὶ λογικῶν ἀποφάσεων τῆς βουλήσεως».
β) ᾿Εὰν ἐπρόκειτο περὶ παραπλανήσεως ὑπὸ τῆς φαντασίας, πῶς ἐξηγεῖται ἡ παροιμιώδης δυσπιστία τῶν μαθητῶν, ὅταν ἤκουσαν περὶ ἀναστάσεως; ῾Η Μαρία Μαγδαληνὴ μολονότι εἶδε τὸν τάφον κενόν, ἐρωτᾷ τὸν «κηπουρὸν» «ποῦ ἔθηκε τὸ σῶμα τοῦ ᾿Ιησοῦ», ἐνῷ οἱ ἄλλοι μαθηταὶ τὸ ἄγγελμα τῆς ἀναστάσεως ἐκ μέρους τῶν μυροφόρων ἐθεώρησαν κοροϊδίαν· «ἐφάνησαν ὡσεὶ λῆρος τὰ ῥήματα αὐτῶν καὶ ἠπίστουν αὐταῖς» (Λκ. 24:11).
γ) ῾Η δυσπιστία τοῦ Θωμᾶ ἀποτελεῖ ἰσχυρότατον πλῆγμα κατὰ τῆς θεωρίας τῆς παραισθήσεως. ῎Ελεγεν ἐκεῖνος· «᾿Εὰν μὴ ἴδω, οὐ μὴ πιστεύσω» (Ιω. 19:25). ῞Οταν τὸν εἶδε, ἐβόησεν· «῾Ο Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου».
δ) ῾Η ἐπιστροφὴ τέλος τοῦ ἀποστόλου Παύλου, πρώην διώκτου, εἶναι «ἀρκετὴ ἀπόδειξις τῆς ἀναστάσεως τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ» (Baur, ὀρθολογιστής).
Συμπέρασμα. Διὰ τοῦτο «Χριστοῦ τὴν ἀνάστασιν προσκυνοῦντες οὐ παυόμεθα· αὐτὸς γὰρ ἡμᾶς ἔσωσεν ἐκ τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν».
ΑΝΕΣΤΗ ἐνδόξως καὶ αὐτεξουσίως ὡς Θεὸς παντοδύναμος.
ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ ὁ Κύριος. ᾿Ηγέρθη ὄντως (Λκ. 24:34).
Ι.Κ.Γ.
* * *
Μία σύντομος ἱστορία ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια τῆς ἀθεϊστικῆς προπαγάνδας στὴν ῾Ρωσία δείχνει ἐκφραστικὰ πόσο ἰσχυρὴ παραμένει ἡ βεβαιότης τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, παρ᾿ ὅλους τοὺς ἀνέμους ποὺ ἐσηκώθησαν διὰ νὰ τὴν κλονίσουν.
Σὲ μίαν μεγάλην ῥωσικὴν πόλιν κάποιος «ἀθεϊστὴς» κάνει διάλεξιν κατὰ τῆς ἀναστάσεως. ῾Η αἴθουσα εἶναι ἀσφυκτικὰ γεμάτη, καὶ ὁ διαφωτιστὴς ῥητορεύει μὲ στόμφον ἐπὶ πολλὴν ὥραν, ἐπὶ δίωρον. Κάποτε φθάνει εἰς τὸ τέλος καὶ μὲ ὕφος θριαμβευτικὸν καταλήγει·
– Μήπως ἔχῃ κανεὶς νὰ πῇ τίποτε;
– ᾿Επιτρέπετε νὰ πῶ ἐγὼ δύο λέξεις;
῾Η ἐρώτησις ὑψώνεται ἀπὸ κάποιον μικροκαμωμένον σεβάσμιον γέροντα κάπου στὰ μεσαῖα καθίσματα. ῾Ο «ἀθεϊστὴς» κοιτάζει συγκαταβατικὰ τὸ γεροντάκι, καὶ τὸ βλέμμα του λὲς καὶ ψιθυρίζει· «Τί θὰ πῇς τώρα; ὕστερα ἀπὸ τὸν χείμαρρο τὸν δικό μου;» ῞Ομως τάχα ἀδιάφορα ἀπαντᾷ·
– ῎Οχι μόνον δύο λέξεις· ὅσες θέλετε.
– ῎Οχι ὄχι! φθάνουν δύο, ψιθυρίζει τὸ «γεροντάκι», καθὼς κατευθύνεται στὸ βῆμα.
᾿Ανεβαίνει ἐπάνω ἤρεμα, σταθερὰ καὶ τονίζει τὶς πανίσχυρες λέξεις του·
– «Χριστὸς Βοσκρές!» δηλαδὴ «Χριστὸς ᾿Ανέστη!»
Τότε ἔγινε κάτι ποὺ κανεὶς δὲν περίμενε. ᾿Απὸ κάτω, ἀπὸ τὸ πλῆθος, μυριάδες στόματα ἀπήντησαν·
– «Βοϊστίνο Βοσκρές!» δηλαδὴ «᾿Αληθῶς ἀνέστη!»
῾Ο διαφωτιστὴς ταραγμένος, γεμᾶτος ἀμηχανία παρακολουθεῖ τὴν ἀπροσδόκητον αὐτὴν κατάληξιν τῆς διαλέξεώς του. Γιὰ μιὰ στιγμὴ σκέπτεται νὰ ξαναρχίσῃ τὴν ἀγόρευσι, ὅμως τί νὰ πῇ; ᾿Επὶ δύο ὧρες εἶχε τὸν λόγο! ᾿Εν τῷ μεταξὺ οἱ ἄνθρωποι ἐσηκώθησαν ἀπὸ τὶς θέσεις των καὶ ἄρχισαν νὰ ἀποσύρωνται, ἐνῷ ἡ αἴθουσα ἀντιβούϊζε ἀκόμη ἀπὸ τὸ «Βοϊστίνο Βοσκρές!» «᾿Αληθῶς ἀνέστη!»
«᾿Αφορμές», Πάτραι, Μάϊος, ἅγιον Πάσχα 1987
«᾿Αφορμές», νεανικὸ περιοδικὸ φυλλάδιο ὀρθόδοξης χριστιανικῆς μαρτυρίας. (Συντάσσεται ἀπὸ ἐπιτροπή). ῾Υπεύθυνος· Κωνσταντῖνος Π. Οἰκονόμου, ἀρχιμανδρίτης-ἱεροκήρυξ.
Σημείωσις ἐπιμελητοῦ (῾Ομιλιάριον Συμβολῆς). ῾Ο μακαριστὸς ἐν Πάτραις ἀρχιμανδρίτης Κωνσταντῖνος Π. Οἰκονόμου († 4 Μαΐου 2003) ἐξέδιδε τὸ φυλλάδιο «᾿Αφορμὲς» μὲ τὴν μέθοδο τῆς φωτοτυπήσεως καὶ τὸ διένεμε σὲ διάφορους νέους, γνωστούς του καὶ ἀγνώστους, σὲ πνευματικά του τέκνα, σὲ προσκυνητὰς τῆς ἱερᾶς μονῆς κλπ..