29 ἀπριλίου, ᾿Ιάσων & Σωσίπατρος
Οἱ ἅγιοι ᾿Ιάσων καὶ Σωσίπατρος
29 ἀπριλίου
᾿Ιάσων καὶ Σωσίπατρος εἶναι δύο ἀκόμη ὀνόματα συνεργατῶν τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Τὰ δύο αὐτὰ ὀνόματα μνημονεύονται στὴν πρὸς ῾Ρωμαίους ἐπιστολὴ ποὺ ἔγραψε ὁ Παῦλος ἀπὸ τὴν Κόρινθο. Σὲ αὐτὴν τὴν ἐπιστολὴ τοὺς ὀνομάζει συγγενεῖς του. Καὶ χωρὶς ἀμφιβολία ἐννοεῖ πνευματικὴ συγγένεια. Μὲ τὸ ἴδιο πνεῦμα ὀνομάζει καὶ τὸν Τιμόθεο «τέκνον» του καὶ τὴν μητέρα τοῦ ῾Ρούφου δική του «μητέρα». Σύμφωνα μὲ τοὺς ἀρχαίους συναξαριστὲς πατρίδα τοῦ ᾿Ιάσονος ἦταν ἡ Θεσσαλονίκη καὶ τοῦ Σωσιπάτρου ἡ ᾿Αχαΐα.
Κατὰ τὴν παράδοσι, τοὺς δύο αὐτοὺς συνεργάτες, ποὺ τόσο καλὰ γνωρίζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος καὶ μὲ πολλὴ φροντίδα καὶ ἐπιμέλεια ἀσκεῖ στὴν ἀρετή, ἀναδεικνύει ἐπισκόπους, τὸν μὲν ᾿Ιάσονα στὴν Ταρσὸ τὸν δὲ Σωσίπατρο στὸ ᾿Ικόνιο. Καὶ οἱ δύο ἀναπτύσσουν ἀξιόλογη δραστηριότητα καὶ ἀναδεικνύονται ἄξιοι τοῦ ὑψηλοῦ ἀξιώματος καὶ τῆς ἐξαιρέτου θέσεώς των.
Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη τὴν τόσο ταραγμένη γιὰ τὴν ἐκκλησία οἱ ἐπίσκοποι ἀναλαμβάνουν καὶ ἔκτακτες ἀποστολὲς σὲ ἄλλους τόπους καὶ σὲ ἄλλα μέρη γιὰ τὴν ἵδρυσι καὶ ἄλλων ἐκκλησιῶν, τὴν κήρυξι τοῦ θείου λόγου καὶ τὴν ἐνεργὸ συμπαράστασι καὶ ἐνίσχυσι τῶν διωκομένων χριστιανῶν. Γιὰ ἕνα παρόμοιο ἱερὸ καθῆκον οἱ ᾿Ιάσων καὶ Σωσίπατρος μὲ ἀποστολικὴ ἔγκρισι βρέθηκαν στὴν Κέρκυρα. Στὸ ἑλληνικὸ αὐτὸ νησὶ ἀναπτύσσουν ἀξιόλογη δρᾶσι. Ὁ ἀριθμὸς τῶν πιστῶν αὐξάνει καθημερινὰ καὶ οἱ εἰδωλολάτρες ἀρχίζουν καὶ ἀνησυχοῦν. Ἡ ἐπιτυχία τοῦ ἔργου τοὺς ὁδηγεῖ στὴν φυλακή. Αὐτὸ γίνεται μὲ διαταγὴ τοῦ ἄρχοντος Κερκυλλίνου.
Οἱ δύο ἐπίσκοποι στὴν φυλακὴ βρίσκουν μία καινούργια συντροφιά. Ἀνάμεσα σὲ δύο λῃστὲς πέρασε ὁ Κύριός μας τὶς τελευταῖες στιγμὲς τῆς ζωῆς του. Ἀνάμεσα σὲ φοβεροὺς λῃστὲς βρίσκονται φυλακισμένοι καὶ οἱ δύο ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ. Διάσημοι λῄσταρχοι τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, οἱ Σατουρνῖνος, ᾿Ιακίσχολος, Φαυστιανός, ᾿Ιανουάριος, Μαρσάλιος, ᾿Εφράσιος καὶ Μαμμίνος εἶναι οἱ συγκελλιῶτες τῶν δύο ἐπισκόπων. Αὐτοὶ οἱ λῃστὲς γίνονται φίλοι τους, γίνονται μαθηταί τους, πιστεύουν στὸν Χριστό, μετὰ μετανοοῦν εἰλικρινὰ καὶ βαπτίζονται στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Τὰ ἀνήμερα αὐτὰ θεριά, ποὺ προκαλοῦσαν τὸν φόβο καὶ τὸν τρόμο σὲ πολλοὺς ἀνθρώπους, ἡμερώνουν. Οἱ λύκοι γίνονται ἀρνιά. Οἱ λῄσταρχοι γίνονται χριστιανοί. Κοντὰ σὲ αὐτοὺς γίνεται χριστιανὸς καὶ ὁ δεσμοφύλακας ᾿Αντώνιος, ποὺ νικημένος ἀπὸ τὴν περιέργεια κρυφάκουγε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ.
Τὸ γεγονὸς δὲν ἀργεῖ νὰ γίνῃ ἀντιληπτὸ καὶ ἀπὸ τὸν ἄρχοντα Κερκυλλίνο, ὁ ὁποῖος πάνω στὴν ὀργή του διατάσσει νὰ θανατωθοῦν ὅλοι οἱ νεοφώτιστοι μὲ τὸν ἀγριώτερο τρόπο. Ἔτσι οἱ ἑπτὰ διάσημοι λῃστὲς μαζὶ μὲ τὸν δεσμοφύλακα βαπτίζονται γιὰ μία ἀκόμη φορὰ μέσα στὰ αἵματα τοῦ μαρτυρίου. Ὁ Κερκυλλίνος τότε διατάζει ἀμέσως νὰ ὁδηγηθοῦν μπροστά του οἱ δύο ἀπόστολοι. Τοὺς ἀπειλεῖ καὶ τοὺς φοβερίζει. Τοὺς θεωρεῖ ὑπευθύνους γιὰ τὸν θάνατο τῶν λῃστῶν, τοὺς προτρέπει νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πίστι τους καὶ νὰ θυσιάσουν στὰ εἴδωλα. Ἐκεῖνοι ἤρεμοι, ἄκαμπτοι καὶ ἀνυποχώρητοι ὁμολογοῦν μὲ θάρρος τὸ πιστεύω τους καὶ γιὰ μία ἀκόμη φορὰ δηλώνουν ὅτι εἶναι ἀποφασισμένοι νὰ θυσιάσουν τὴν ζωή τους γιὰ τὴν δόξα τοῦ Χριστοῦ. Αὐτῆς τῆς σκηνῆς θεατὴς καὶ ἀκροατὴς γίνεται ἡ κόρη τοῦ ἄρχοντος, ἡ Κερκύρα (ἢ Κέρκυρα σὲ ἄλλες ἀναφορές). Ἡ μικρὴ κόρη, ἡλικίας μόλις 16 ἐτῶν, τόσο πολὺ ἐνθουσιάστηκε, ποὺ δὲν μπόρεσε νὰ συγκρατηθῇ. Μπροστὰ στὸν σκληρὸ πατέρα της δηλώνει πὼς καὶ αὐτὴ εἶναι χριστιανή, ἕτοιμοι νὰ ἀκολουθήσῃ τοὺς δύο ἐπισκόπους στὸ μαρτύριο.
Κεραυνὸς πέφτει στὸ κεφάλι τοῦ πατέρα. Δαιμονικὴ κρίσι τὸν καταλαμβάνει. Δὲν μπορεῖ νὰ φαντασθῇ πῶς εἶναι δυνατὸν τὸ δικό του παιδί, ἡ δική του κόρη, νὰ γίνει χριστιανή. Γι᾿ αὐτὸ χωρὶς χρονοτριβὴ διατάσσει τὸν σκληρὸ βασανισμὸ τῆς κόρης του καὶ τὴν θανάτωσί της. Ἡ διαταγὴ τοῦ ἄρχοντος ἐκτελεῖται καὶ ἡ μικρὴ Κερκύρα, τὸ ἁγνὸ αὐτὸ ἀγγελοῦδι, βρίσκει τὸν θάνατο κάτω ἀπ᾿ τὰ σκληρὰ χτυπήματα τοῦ πατέρα της. Ἡ ὁμολογία καὶ τὸ μαρτύριο τῆς κόρης Κερκύρας ἔγιναν ἀφορμὴ πολλοὶ εἰδωλολάτρες νὰ πιστέψουν καὶ ἡ φάλαγγα τῶν χριστιανῶν νὰ αὐξηθῇ σημαντικά.
Ὁ Κερκυλλίνος πολὺ σύντομα βρίσκει οἰκτρὸ θάνατο καὶ οἱ δύο ἀπόστολοι ἀφήνονται ἐλεύθεροι νὰ συνεχίσουν τὸ ἔργο τους. Ὁ διάδοχος ὅμως τοῦ Κερκυλλίνου, ὀνόματι Δονάτιος, θανατώνει τὸν Σωσίπατρο, ἀφοῦ τὸν βάζει μέσα σὲ ἕνα σιδερένιο βυτίο, μέσα στὸ ὁποῖο ἔριξε στουππὶ καὶ πίσσα καὶ τοῦ ἔβαλε φωτιά. ῾Ο Σωσίπατρος ἔκαμε τὸν σταυρό του καὶ παραδόθηκε στὶς φλόγες.
Ὁ λαὸς τοῦ νησιοῦ Κέρκυρα ἔδειξε ὅλη του τὴν δυσαρέσκεια γιὰ τὸν φρικτὸ θάνατο τοῦ Σωσιπάτρου. Ὁ Δονάτιος δὲν τολμᾷ νὰ θανατώσῇ καὶ τὸν ᾿Ιάσονα. Μαζί του κάνει ἀτέρμονες συζητήσεις, ὥσπου στὸ τέλος τὸ θηρίο ἡμερεύει, ἡ καρδιά του μαλακώνει, καὶ νικημένος ὁμολογεῖ τελικὰ ὅπως καὶ ἐκεῖνος εἶναι χριστιανός. Ὁ Δονάτιος βαπτίζεται καὶ ὀνομάζεται Σεβαστιανός. Ὁ ᾿Ιάσων, ἀπόλυτα εὐχαριστημένος, παραδίδει τὸ πνεῦμα του στὸν Κύριο καὶ παράλληλα παραδίδει τὸ ἱερό του λείψανο στὸ νησὶ τῆς Κερκύρας, αἰώνιο σύμβολο ἀγάπης καὶ θυσίας στὸν Χριστό.
(Ἡ μνήμη αὐτῶν τῶν δύο ἁγίων ἀποστολικῶν ἀνδρῶν, τοῦ ᾿Ιάσονος καὶ τοῦ Σωσιπάτρου, τιμᾶται κάθε χρόνο στὶς 29 ἀπριλίου.)
Περιοδικὸ «Λυδία», τεῦχος 88, ἀπρίλιος 1980.